Албанскае танга

… Леанард Адамаy прарываецца па правым фланзе… перадае мячык Мустыгiну… мы з сябрам ускокваем з крэслаy i разам хапаемся за галовы: мячык пасьля yдару менскага форварда ляцiць мiма брамаy.

– А y якiм жа гэта было годзе? Цi то y чацьвёртым, цi то y пятым? – мармыча за нашымi сьпiнамi бабуля, i пасьля паyзы, пад час якой растоyскi брамнiк выбiвае мячык у поле, дадае: – Вiдаць, у чацьвёртым… тады яшчэ гарачае лета было…

– Бабуля… – з iнтанацыяй абарванай лаянкi гукае Мiшка, – дай нам паглядзець футбол!

– А я што, не даю? – бабуля гучна смаркаецца y хусьцiнку.

 – Гэта ж ажнуль у Манчжурыю людзей павезьлi… Хведзька Лiхаманаy вунь з адарванай рукой вярнуyся, а Ваньку Залатуху дык зусiм забiлi… А якi танцор быy! На вячорках калодкi да ботаy прывяжа, мазгочыць па падлозе…

– Бабуля, – плаксiва стогне yнук, ды тут «Дынама» iзноy iдзе y атаку i Мiшка, ужо акрыялым голасам, прамаyляе: – Паглядзi лепш гульню!

– А што тут глядзець! Бегаюць як ашалелыя… А чорны вуньдзека – гэта хто?

– Судзьдзя, бабуля, судзьдзя, – бязгучна, аднымi вуснамi шапоча сябрук, выцягнуyшы шыю i yтаропiyшыся y экран.

Ды дзiва што! Белагаловы Сахараy прарываецца па цэнтры, абводзiць адразу двух армейцаy i мячык – я нават не yгледзеy, якiм чынам, – залятае y сетку растоyскiх брамаy.

– А-аа, бляха! – крычым мы з Мiшкам, захоплена абдымаемся, i сябрук хуткагаворкай, перакрыкваючы футбольнага камэнтатара, гарлае: – Памятаеш, у 65-м, першая гульня y Менску… забiлi нам тады, с-сукi… цяпер вось атрымай!

– Зусiм мальцы здурнелi, – мармыча бабуля, спалохана хрысьцiцца, але мы не зьвяртаем на яе yвагi.

– Менчукi вядуць зь лiкам 1:0, i рэшту гульнi даглядаем стоячы – нiчога, апрача футбола, ня бачачы i ня чуючы.

Задаволеныя – дынамаyцы выйгралi, хай i зь мiнiмальным лiкам – выкульваемся з сябруковага пад’езду i Мiшка, згадваючы фiльм «Цырк», якi нядаyна круцiлi па тэлевiзii, махае рукамi i пытаецца:

– Цяпер ты разумееш?

– Цяпер разумею! – адказваю я, таксама, з маршавым iмпэтам, махаючы рукамi.

Гаворка, вядома, пра 87-гадовую бабулю.

– Вось у такiх цяжкiх умовах даводзiцца жыць, глядзець футбол i вучыць фiзычны законы, – Мiшка нездарма згадвае фiзыку; наша школа адзiная y горадзе, дзе гэты прадмет, дзеля пэдагагiчнага экспэрымэнту, вывучаюць паглыблена. – Праyда, бывае i цiкавыя рэчы кажа, – сябар зыркае на вокны сваёй кватэры, – сёньня японскай вайной даймала, а yчора yвесь вечар пра немцаy ды партызанаy балакала.