Албанскае танга

Нiнэль Іванаyна тарганула пальцам, паказваючы вадзiлу, каб той пасыгналiy, i навакольле пакрыy натужлiвы зык. Ксенчын певень пры гэтым пакiнуy кудахтаць, а калi аyтамабiльная гудзёлка ацiхла, махнуy крыламi i нема галёкнуy.

– Во y каго галасiна, – кiроyца апусьцiy шкло i жартам гукнуy пеyню: – Давай, Пятро, з намi… на конкурс мастацкай самадзейнасьцi. А то там усе безгалосыя…

Певень у адказ натапырыyся, а з Ксенчынага падворку пачуyся сiплавата-непракерханы голас Рэма Ісаевiча:

– Безгалосыя, ды ня yсе…

Ужо ля весьнiц сьпявак адкерхаyся, аксамiтным барытонам засьпяваy:

Мне грустно и легко-о;

Печаль моя светла-а;

Печаль моя полна тобою-у-у…[1 - Раманс М.

 Рымскага-Корсакава на верш А. Пушкiна.]

Залазячы з аyтобус, Рэм Ісаевiч падмiргнуy вадзiле – маyляy, цяжка, браце, без апахмелу, – а плюхнуyшыся на сядзеньне, дыхнуy гарэлачным перагарам i, ужо зьвяртаючыся да Нiнэлi Іванаyны, загаварыy, пацiраючы рукi:

– Не, што не кажыце, а Рымскi-Корсакаy – арыстакрат духу.

Заyсёды стрыманы, i сумуе зусiм ня так, як Рахманiнаy, – было бачна, што Рэм Ісаевiч яшчэ дарэшты не працьверазеy.

Нiнэль Іванаyна паглядзела на вадзiлу i той, крутнуyшы ключ запальваньня, сьмяшлiвымi вачыма прамовiy: «Нiчога, дарогаю працьверазее».

Новы, пяты па лiку, Ксенчын муж быy запойным п’янiцам. Праyда, сама Ксеня гэты факт як магла прыхоyвала, i калi хто зь сябровак з усьмешкаю пытаyся: – А чаго гэта твайго Рэма ня бачна? – з бабскай экзальтацыяй, расьцягваючы зыкi, гукала: – Хворы ё-о-он… Пры гэтым усiм было вядома: Рэм сьпiць на гарышчы жончынай хаты y абдымку з бутлем самаробнага вiна.

Ксенчын дзед быy вядомым на yсю акругу мiчурынцам; пакiнуy па сабе вялiкi сад, пчальнiк i мэханiчную сокавыцiскалку, i yнучка штовосень ставiла на гарышчы па дваццаць бутляy самаробнай «дамагi».

Калi ж, прыкладна раз на тыдзень, сьпявак выходзiy на прагулянку, дык абавязкова прасiy каго-небудзь пазычыць яму тры рублi й потым да самага закрыцьця сядзеy у азярышчанскiм рэстаране – пiy каву з каньяком, чапляyся да афiцыянтак, а часам, па просьбе наведнiкаy, выконваy у суправаджэньнi рэстараннага ВІА папулярныя расейскiя рамансы.

Даyгi потым вяртала жонка. Пры гэтым Ксенiя чырванела i, панурыyшы вочы, кожнага разу казала: «Ён у мяне такi няyважлiвы, такi няyважлiвы… Пакiну грошы на стале, а ён не заyважыць – у людзей пазычае». Ну i, вядома, надта раyнавала мужа да навакольных кабецiн. Дый было з чаго.