Албанскае танга

І y той жа мiг вочы пiсьменьнiцкiя пасур’ёзьнелi, зiрнулi y залюстэркавую далячынь, i Аскольд – сьцярожка, на цырлах, – пайшоy да кампутара. Ён прысеy на край услона, ускудлацiy вiльготную чупрыну, зь нечуваным натхненьнем закалацiy пальцамi па клявiятуры.

– Ты папраyдзе чакаеш Аблонскага? Гэтага прышчаватага ананiста?

Андрэй схапiy Наташу за клубы, кiнуy на канапу.

У гэтым месцы празаiк захоплена пацёр далонi.

– Вы што, звар’яцелi?! – пралепятала дзяyчына, – я зараз паклiчу маму!

– Маму я трахну iншым разам, – з гэтымi словамi Андрэй задзёр Наташы спаднiцу, iрвануy долу трусiкi, ускiнуy на плечы дзявочыя ногi, якiя галавакружна пахлi горнай лявандай…

Аскольд працаваy як апантаны, да самай ночы, i перапынiyся толькi на хвiлiну, калi Патрыцый, з лагодным варкатаньнем, пацёрся аб лытку.

– Еш, заслужыy, – прамовiy пiсьменьнiк i пабег дапiсваць аповед.

Зямля мая вечная

… Мне подарила земля моя вечная,

Самая добрая и человечная.

    (Песьня брэжнеyскай пары)

Пагодным лiпеньскiм ранкам – тою парою, калi азярышчанскiя вулiцы былi яшчэ пустэльнымi, а неба ружова туманiлася, – да будынку раённага Дома культуры падкацiла запыленая «Кубань».

– Ну што, Нiнэль Іванаyна… паехалi? – гукнуy кучаравы вадзiла, адчынiyшы дзьверцы, i тая, да каго ён зьвяртаyся, заклапочана паглядзела на бокi.

Нiнэль Іванаyна, маладая, зьлёгку сухаватая жанчына y сiнiм гарнiтурчыку, стаяла на эрдэкоyскiм ганку i, мяркуючы па yсiм, некага чакала.

– Бузiлы няма. Сто разоy казала: а сёмай, ля Дома культуры… І вось… паyгадзiны тут гуляю, – парывiста yздыхнула Нiнэль Іванаyна.

– Дык мо пад’едзем пад яго? Тут недалёка, – кiроyца, зламаyшы пару запалак, прыпалiy папяросiну, запытальна кiyнуy жанчыне, i Нiнэль Іванаyна, узьняyшыся на дыбачкi i азiрнуyшы навакольле, ускочыла y аyтобус.

Скаланаючы ранiшнюю цiшу змораным гудам, «Кубань» праехалася y канец Чырвонаармейскай вулiцы, павярнула y завулак i спынiлася ля хаты загадчыцы раённага таварыства «Веды» Ксенii Каралюк.

– Зiрну, дзе ён там, – мовiy кiроyца, адчынiyшы дзьверцы, а Нiнэль Іванаyна, прыцiснуyшыся скроньню да халоднага шкла, разам з уздыхам прашаптала: – Ну дамаyлялiся ж… i як так можна?

Пра тое, што Ксенiя Каралюк пабралася з опэрным сьпеваком, Рэмам Ісаевiчам Бузiлам, азярышчанцы даведалiся на майскiя сьвяты.