Вяртанне з апраметнай

Танклявая, даyганогая весялуха з зеленаватымi вачыма, рухавая i вострая на слова, яна была больш падобна на задзiрыстага хлопца-падлетка, чым на прадаyшчыцу. Ядзя выпадкова заyважыла, што Юля абувае y лапцi пакупнiкоy, дурыць i вокам не мiргне. Яно i не дзiва, гэтым займалiся многiя прадаyшчыцы, толькi дзяyчына, у адрозненне ад iншых, рабiла yсё з такой вiртуознай лёгкасцю i спрытам, што Ядзя нават пазайздросцiла. Смех, жарты, анекдоцiкi так i сыпалiся з яе нястомнага языка. А казырным было тое, што яна, быццам незнарок, расшпiльвала два нiжнiя i два верхнiя гузiкi y надзiва чыстым халацiку.

Каля Юлi роем таyклiся мужчыны розных узростаy, нешта куплялi, мянялi, пыталiся, некаторыя па два, а то i тры разы адстойвалi y чарзе. А Юля, патупiyшы вочы, быццам не заyважаючы, што занадта аголеныя патаемныя часткi цела, бессаромна аблiчвала аслепленых мужчын.

Ядзя пэyны час прыглядалася, вагалася, выбiрала зручны момант, каб пагаварыць з дзяyчынай, але першы крок зрабiла сама Юля. Неяк, калi Ядзя засталася y кабiнеце адна, прадаyшчыца нячутна прачынiла дзверы, хутка агледзела пакой i, упэyнiyшыся, што, акрамя начальнiцы, нiкога няма, хуценька прашмыгнула i накiнула на дзверы засоyку.

– Ядвiга Станiславаyна, – Юля па-дзiцячы нявiнна схiлiла галаву на правае плячо i паклала на стол канверт, – гэта Вам…

– Што тут? – здзiyлена спыталася Ядзя, хоць адразу здагадалася, што можа быць у канверце.

– Там палова маёй выручкi, – у дзяyчынiных вачах блiснуy хiтры агеньчык, – дакладней, у канверце Ваша доля.

– Не разумею, – напусцiла на сябе строгасць Ядзя, – ты ж дзесяць хвiлiн таму здала грошы.

– Я здала дзяржаyныя, а гэта…

– А калi я паклiчу мiлiцыю? – перапынiла прадаyшчыцу Ядзя.

– Мiлiцыя нам не памочнiца, – без боязi yсмiхнулася Юля i, сеyшы y крэсла насупраць Ядзi, сур’ёзна дадала: – Але калi Вам мая прапанова не па душы, я хоць зараз напiшу заяву i звольнюся. Толькi yсё ж разумна было б грошы yзяць, Вы даyно за мной назiраеце i ведаеце, як яны зароблены. Калi не заявiлi y мiлiцыю раней, то y гэтым няма патрэбы i цяпер.

Удзвюх мы заробiм намнога больш, грошы валяюцца пад нагамi, застаецца толькi нахiлiцца i падняць.

Ядзя на хвiлiну задумалася, а Юлi yжо i след прастыy. На наступны дзень прадаyшчыца зноy затрымалася y кабiнеце начальнiцы i зноy блакiтны канверт апынуyся y стале загадчыцы.

На трэцi дзень, як толькi за Юляй зачынiлiся дзверы i яны засталiся адны, Ядзя yзбуджана прагаварыла:

– Тут, на месцы, мы не зможам раскруцiцца.