Вяртанне з апраметнай

– Школьны сябра хапiy лiшку, i мой абавязак – завезцi яго дадому, – прыйшоy на дапамогу Калеснiк i з выклiкам падтрымаy Шаyцова, якi ледзь трымаyся на нагах i y любы момант мог павалiцца.

– Не чапай! – раптам пачаy вырывацца Шаyцоy, але Калеснiк толькi yсмiхнуyся, ён моцна трымаy школьнага сябра.

– Я з вамi, – прыняла рашэнне Ядзя i з палёгкай уздыхнула.

Калеснiк прывёy Шаyцова y фае, усадзiy у крэсла i толькi на хвiлiну пакiнуy, каб дапамагчы Ядзi апрануцца, як пачулася бразгатанне бiтага шкла, п’яныя крыкi, валтузня.

Шаyцоy кiнуy важкую попельнiцу, што стаяла на столiку, у вялiзнае люстэрка i, мацюкаючыся, стаy пагражаць некаму нябачнаму кулаком.

Адразу прыбеглi швейцар i адмiнiстратар. Яны схапiлi Шаyцова, як небяспечнага злачынца, але перасцярога была лiшняй. Ён штосьцi п’янае, абразлiвае прамармытаy i захроп, адкiнуyшы галаву на высокую спiнку крэсла. Адмiнiстратар, высокая бялявая жанчына са стомленым, прыгожым тварам, хацела выклiкаць мiлiцыю, але Калеснiк не дазволiy.

Ён заплацiy грошы i за люстэрка, i, як сказаy, за маральныя выдаткi. Калi выходзiлi, а дакладней, калi Калеснiк амаль выносiy п’янага Шаyцова, Ядзя бачыла, як ён усунуy у кiшэнь швейцару грошы i, па-змоyнiцку падмiргнуyшы, прагаварыy:

– I абы цiха…

Швейцар расплыyся y лiслiвай усмешцы:

– Канечне, цiха. Заходзьце, мы Вам заyсёды рады…

Ядзя на yсё жыццё запомнiла гэтага яшчэ не старога, грубаватага чалавека. Праз некалькi месяцаy, калi яна наведвала рэстаран ужо «па справе», швейцар неяк ухапiy за руку на yваходзе i, дыхнуyшы перагарам, сцiшана прасiпеy, выскалiyшы жоyтыя зубы:

– Вось што, дзеyка, ты, бачу, тут капейку зарабляеш, а дзялiцца не хочаш… У мяне гонару i пыхi меней, магу i шапнуць каму трэба…

Ядзя пагардлiва зiрнула на маленькi, выцягнуты тварык, падобны да пацуковай морды, i з сiлай вырвала руку з лiпкай далонi.

Яна зразумела, што дзяжурнай траячкi швейцару мала, i працягнула яшчэ некалькi.

– Грошы, канечне, вазьму, – з бояззю, што нехта yбачыць, азiрнуyся швейцар, – але я не пра тое…

– А пра што? – здзiyлена адхiснулася ад яго Ядзя.

– Прыглянулася ты мне, будзеш разлiчвацца тым, чым з клiентамi.

Ядзя не yтрымалася i з усёй сiлы заляпiла нахабнiку аплявуху, але швейцар толькi рассмяяyся:

– Натурай, дзеyка, разлiчышся, натурай!

Прыйшлося пра yсё расказаць Калеснiку, i, калi праз некалькi дзён Ядзя прыйшла з Сержам у рэстаран, швейцара было не пазнаць.