Танцавальны марафон

Невысокi, таyставаты i неверагодна рухавы, з хiтрынкай у вачах, ён быy падобны да нейкага шчырага дабрачка-жартаyнiка. Толькi за гэтай вонкавай прастатой, якая часцяком уводзiла y зман i закаранелых злачынцаy, хавалiся магутны дапытлiвы розум i неверагодная працаздольнасць. Кiруючы следчым камiтэтам, Мiкулiч асабiста мог i не займацца следчай практыкай, i yсё ж самыя цяжкiя i заблытаныя справы падпалкоyнiк узвальваy на свае плечы.

– Па страявой, значыцца, выдатна… А па агнявой? – заiскрылiся вочы падпалкоyнiка.

– Выбiваю дваццаць сем з трыццацi, – адрапартаваy Хмара i здзiyлена паглядзеy на невядома чаго павесялелага Мiкулiча.

– Маладзец, – пахвалiy падпалкоyнiк, – а я – толькi пятнаццаць, на дохлы траяк…

Мiкулiч нечакана yзгадаy апошнюю здачу залiкаy, страявы агляд i чарговую вымову… Ён скептычна ставiyся да тых, хто не быy прафесiяналам, асаблiва да вайсковых палкоyнiкаy ды генералаy, якiя апошнiм часам прызначалiся кiраваць мiлiцыяй. Для iх чалавек y пагонах – спярша страявiк, а потым yжо – i сышчык, i следчы, i yчастковы… Адзiн з такiх высокiх, нават вельмi высокiх начальнiкаy-генералаy на поyным сур’ёзе цэлую гадзiну даводзiy, што раскрыццё злачынстваy на дзевяноста працэнтаy залежыць ад страявой падрыхтоyкi.

У нейкi момант Мiкулiч нават ушчыкнуy сябе за руку: цi не снiцца яму гэта? Не, не снiлася. Больш таго, гэты генерал-чырвонапагоннiк быy перакананы y асабiстай праваце. Праставаты выгляд Мiкулiча зрабiy яму дрэнную паслугу, бо y нейкi момант генералу здалося, што падпалкоyнiк пасмiхаецца. Генерал, як уджалены, падскочыy да Мiкулiча.

– Якiя Вы, таварыш падпалкоyнiк, ведаеце вiды строю? – пырскаючы слiнай, крыкнуy генерал.

– Iх шмат, – выструнiyся Мiкулiч.

– Дакладней, – прадчуваючы, што заганяе падпалкоyнiка y кут, наступаy узрушаны генерал.

– А дакладна: першабытнаабшчынны, рабаyладальнiцкi, феадальны, капiталiстычны i рыначнага сацыялiзму…

Гэты выбрык ледзь не каштаваy Мiкулiчу пасады, але y якi раз выратавала праца.

Якраз напярэдаднi падпалкоyнiк разблытаy цяжкае злачынства, i начальства замест узнагароды абмежавалася вымовай.

Знаёмства Мiкулiча i Хмары зацягвалася. Лейтэнанту давялося расказаць не толькi пра гады вучобы y Акадэмii мiлiцыi, успомнiць выкладчыкаy, якiя калiсьцi вучылi i падпалкоyнiка, але i yзгадаць бацькоy i нават брата. Настырная дапытлiвасць Мiкулiча была зразумелай: што нi кажы, а менавiта ён меyся стаць настаyнiкам маладога следчага.