Танцавальны марафон

Даyгалыгi Сiyцоy, сагнуyшыся напалам, не тоячыся ад участковага, выглядваy у акно i, убачыyшы лейтэнанта, разгубiyся:

– Я п-праyда н-нiчога не магу сказаць, – заiкаючыся, прамармытаy ён.

– Калi спатрэбiцца – раскажаце, – сказаy як адрэзаy Хмара i, выцягнуyшы лiст паперы, склаy яго yдвая, разарваy напалам. Потым прымасцiyся да стала, адсунуy талеркi i штосьцi напiсаy на адным лiстку, потым на другiм.

Усхваляваны Сiyцоy па-гусiнаму цягнуy доyгую шыю, сiлiyся чытаць, што пiша сталiчны следчы.

– Вось, – Хмара паклаy на лiсткi самапiску i выцягнуy з кiшэнi грошы.

 – Гэта распiска i грошы за абед.

У Сiyцова ажно скiвiца адвiсла, ён за yсё жыццё не бачыy i не чуy такога.

– Н-не трэба, – толькi i змог выдыхнуць iмгненна працверазелы гаспадар i замахаy рукамi.

– Распiсвайцеся! – узвысiy голас Хмара i паблажлiва дадаy: – Яшчэ як трэба, а апраyданнi пакiньце для Папругi.

– Я хацеy сказаць, што гэта зашмат, – кiyнуy на грошы знiякавелы Сiyцоy i таропка, дрыжачай рукой напiсаy пад сваiм прозвiшчам тры першыя лiтары.

Цяпер ён баяyся гэтага лейтэнанта больш за Папругу.

– Вось i добра, – засмяяyся Хмара, – будзем лiчыць, што я паабедаy у рэстаране.

Папруга на yсялякi выпадак запiсаy нумар «Жыгулёy», на якiх прыехаy сталiчны следчы, i y чаканнi yладкаваyся на лаyцы, што тулiлася ля плота. У справе з шафёрам ён, канечне, дапусцiy пэyныя хiбы, але ж у якiх справах iх няма. «Я што – зусiм дурань, каб вешаць на сябе злачынства, якое нiколi не будзе раскрыта? – шукаy апраyдання Папруга. – Шафёр ва yсiм вiнавацiy сябе.

Калi папраyдзе, то i да гэтага часу мне не yсё зразумела y той справе, але навошта цiснуць на шафёра? Ён нi на кога не скардзiyся, нiкога не вiнавацiy, а каяyся i прасiyся. Дык што, я павiнен быy прымусiць бедалагу пiсаць заяву аб злачынстве? Яшчэ i невядома, цi было там тое злачынства…»

Калi брамка рыпнула, i на вулiцу таропка выйшаy лейтэнант, Папруга yжо ведаy, з чаго пачынаць размову са сталiчным шчаyлiкам. Ён быy перакананы y сваёй праваце, вось толькi прэзерватывы… Калi селi y машыну, Папруга yпэyнена прапанаваy:

– Я прапаную пакiнуць усё як ёсць…

– Не разумею, – шчыра здзiвiyся Хмара.

– Вы пацвердзiце вынiкi маёй праверкi – i мы квiты.

– А я нешта Вам вiнен? – зноy здзiвiyся лейтэнант.

– Справа y тым, што Ваш прыезд не застанецца непрыкмечаным. Пра тое, што Вы прымусiлi Сiyцова ладзiць застолле, я павiнен далажыць свайму начальству. Пiлi гарэлку цi не, я не бачыy, а вось Сiyцоy, канечне, гэта пацвердзiць.