На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Парыж, Эйфелева вежа і…» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Легкое чтение, Детективы, Современные детективы. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Парыж, Эйфелева вежа і…

Автор
Дата выхода
16 июня 2023
🔍 Загляните за кулисы "Парыж, Эйфелева вежа і…" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Парыж, Эйфелева вежа і…" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Виктор Правдин) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
Раман вядомага беларускага пісьменніка Віктара Праўдзіна з прываблівай назвай “Парыж, Эйфелева вежа і…” – пра наш супярэчлівы час. Лёс звычайнага чалавека, які жыве ў ХХІ стагоддзі, займаецца бізнесам, пададзены аўтарам у захапляльнай форме. А пачынаецца твор банальнай гісторыяй. Галоўны герой Алесь Гурскі вяртаецца з камандзіроўкі, жонка Люся ў гэты час яго не чакае… Напоўніцу разгортваецца жыццё і селяніна, і бізнесмена, і прадпраймальнікаў: ад галоўных рэдактароў газет і старшыні СПК, ад пастуха, пастушкі і трактарыстаў да чыноўнікаў з дэпутацкім мандатам. Развагі пра чалавечыя адносіны, дзе ёсць каханне і здрада, пра апантаную працу сапраўдных хлебаробаў, пра тых, хто без “украсці і выпіць” жыць не можа, а таксама пра дагэтуль не знішчаных “браткоў”. Кропка аповеду ставіцца… у Парыжы! Адрасавана нашаму сучасніку з пажаданнем добрага настрою.
📚 Читайте "Парыж, Эйфелева вежа і…" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Парыж, Эйфелева вежа і…", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Пэyна, i скутар з гаража цiшком звяла?
Валянцiна Пятроyна Цiхан, па-вясковаму Сцяпанiха, была як дзве кроплi вады падобная на дачку Марыю, толькi трошкi болей зморшчынак каля вачэй, а замест касы – мадэльная стрыжка, якую раз у тры месяцы рабiла y раённым цэнтры. Яшчэ i цяпер у свае шэсцьдзясят два гады Валянцiна Пятроyна працавала y школе на палову стаyкi настаyнiцай беларускай мовы i лiтаратуры. Муж Сцяпан больш за сорак гадоy адпрацаваy механiкам у гаспадарцы. Калi ж Дабрынкiн стаy старшынёй, абавязкi склаy, прынцыпова пакiнуy пасаду.
Даyно чорная котка прабегла мiж цесцем i зяцем, а iх i сёння не yдаецца прымiрыць. Прычына разладу самая што нi на ёсць бытавая i да смеху банальная, але гэта толькi на першы пагляд.
З ранняга маленства yнучка yсё лета жыла y дзядулi з бабуляй. Любiла Насця казкi слухаць, а дзядуля Сцяпан iх расказваць. Даволi хутка Сцяпан Іванавiч перачытаy усё, што было y калгаснай бiблiятэцы, а другi раз, вось бяда, унучка слухаць не захацела, з характарам дзяyчынка. Думаy-думаy дзядуля i прыняy рашэнне: сам буду складаць. На свой лад пераказаy казку пра сябе i бабулю, унучцы спадабалася. Не абмiнуy маму, тату i yсю хатнюю жыyнасць: трое парасят, дзве казы, курэй, iндыкоy… Ад коткi, сабакi i трусоy Насця была y захапленнi, але больш за yсё смяялася yнучка з любiмага таткi, якi па начах ператвараyся y надакучлiвага камарыка.
Пасля гэтага Сцяпан Іванавiч запусцiy бараду «пад Хемiнгуэя», пiсчую машынку набыy i люльку, хоць курцом не быy. Прыдумкi перадрукаваy i бандэроллю адправiy у вядомае мiнскае выдавецтва.
Час iмклiва бег, адказу не было, але маyчанне «калег па пяры» не засмучала, наадварот, у чаканнi прызнання Цiхан адчуваy шчымлiвую асалоду i y нейкi момант зразумеy, што для яго зусiм не важныя, не маюць значэння высновы прафесiяналаy.











