Парыж, Эйфелева вежа і…

Ён доyга разглядваy спячага, некалькi разоy ляпнуy далонню па ветравым шкле, крыкнуy:

– Гэй, чалавек, прачынайся, прыехалi!

– Наш клiент? – вытыркнуyшы галаву з машыны, запытаyся мiлiцыянер з зорачкамi прапаршчыка на пагонах.

– Спiць… Але не адзiн-адзiнюткi, пляшку каньяку абдымае…

– Калi каньяк угледзеy – будзi, трэба разбiрацца…

– Гэткага не разбудзiш, поyнае адключэнне, – тупаючы вакол машыны i барабанячы далонню па капоце, па даху, па дзвярах, бубнiy мiлiцыянер.

У начной цiшы кожны yдар аддаваyся гулкiм рэхам у самых дальнiх куточках вулiцы, у кронах паркавых каштанаy, у падваротнях дамоy.

У найблiжэйшым пяцiпавярховым доме y кутнiм акне трэцяга паверха запалiлi святло. Рыпнулi дзверы, на балконе з’явiyся сiлуэт чалавека. Блiснуy трапяткi агеньчык, на хвiлiнку выхапiyшы з цемры твар мужчыны, якi прыпальваy цыгарку.

– Выклiкайце эвакуатар i на штрафную, – прабасiy сiлуэт, – не першы раз тратуар перагароджваюць… Нахабнiкi!..

– Ідзi спаць, не то i цябе эвакуiруюць, – з глыбiнi кватэры пачуyся вiсклiвы жаночы голас, i святло y акне адразу патухла.

– Намёк зразумеy, – юрлiва засмяяyся мужчына i паспешлiва зачынiy за сабой балконныя дзверы.

– Не ляпай па машыне… Калi што не так – да пенсii не разлiчымся, – камандаваy прапаршчык.

Мiлiцыянер у плашч-палатцы роспачна махнуy рукой i з ноткамi адчаю y голасе прапанаваy:

– А што, мо i сапраyды эвакуiруем? Няйнакш у машыне злодзей.

– І хутчэй за yсё бадзяга – алкаголiк… З паyсотнi машын выбраy самую крутую, замкi yзламаy, у бардачку знайшоy пляшку каньяку i выжлукцiy… Навошта рызыкаваць, абцяжарваць сябе лiшнiм клопатам, калi можна напiцца на халяву i yтульна, з камфортам паспаць? І амаль без наступстваy… Крадзяжу няма, значыцца, i крымiналу нiякага…

– Табе абы насмiхацца, – пакрыyджана прамармытаy мiлiцыянер i, залазячы y машыну, абыякава дадаy: – Зрэшты, ты старшы, табе i рашэнне прымаць.

– Правiльна кумекаеш, – засмяяyся прапаршчык. – Я тут нумарок прабiy праз адраснае… Машына належыць Гурскаму Алесю Пятровiчу… Яму трыццаць тры гады… Бiзнесмен… Генеральны дырэктар фiрмы «Хрыстафор Калумб», жыве на гэтай вулiцы… Дом нумар пяць, кватэра пятнаццаць… А цяпер скажы: шафёр будзе п’янстваваць у машыне пад вокнамi гаспадара?

Нечакана «мерседэс» захiстаyся, бакавое шкло прыадчынiлася, i мiлiцыянераy быццам ветрам выдзьмухнула з «уазiка».

Прапаршчык, больш увiшны, першым аказаyся каля машыны i абачлiва паклаy гумавую палку на прачыненае шкло, адрэкамендаваyся.