Эксгумацыя

 – Памаладзелi гадоy на дзесяць…

– Дасць бог, пажыву, – унiкаючы глядзець на следчага, стрымана адказала тая i yжо непрыязна дадала: – Вы задавайце вашыя пытаннi, бо мне yнучку трэба кармiць.

Смаляк адразу адчуy гэтую змену настрою, калi размова зайшла пра Вярбiцкую. Нават знешне жанчына выглядала заклапочанай i напружанай, у вачах ужо не было ранейшай задзiрыстай смяшлiвасцi.

– Казiмiра Францаyна, – афiцыйна прагаварыy следчы, – вось Вы прыгадалi Шчэрбаy…

– А хто гэта? – запытальна yскiнулiся на Смаляка хiтраватыя вочы кабеты.

– Ну як жа, гэта ж пляменнiкi Вашага суседа-нябожчыка, – стрымана, прадчуваючы, што шчырай размовы не атрымаецца, зазначыy Смаляк.

– Вам лепей знаць, мне што за дзела? – насцярожана адказала Шашок i, крыху памаyчаyшы, працягвала: – Ужо пасля смерцi суседа yвалiлiся yтрох у хату, дык пузатых Альховiкавых пляменнiкаy пазнала, а вось трэцi напужаy. Вяртлявы, насаты, усё мiтусiyся, мянцiy языком, бы памялом, ды вочкамi так i шастаy, так i шастаy, грэшнай справай, падумала, цi не злодзей? Ажно адвакатам аказаyся.

Старая замаyчала, азiрнулася, некага шукаючы, i, убачыyшы yнучку, якая стаяла зводдаль i yважлiва прыслухоyвалася да iх размовы, гукнула:

– Кацярына, iдзi абяры парэчкавы куст, што ля агурэчнага парнiка.

– А якая патрэба прывяла iх да Вас? – паспешлiва пацiкавiyся Смаляк, шкадуючы, што гаспадыня перапынiла yспамiн.

– Iх i Вярбiцкую турбавала адно – тастамент.

– А Вы не маглi б расказаць падрабязней? – настойлiва дапытваyся следчы, якому раптам здалося, што старая вагаецца, вырашае, расказваць усё, што ведае, цi, як падчас першай сустрэчы, прамаyчаць, спаслаyшыся на старасць i склероз.

– Я вось што скажу, – крыyдлiва загундосiла старая, – пiшыце цяперака, бо не пайду y вашыя кабiнеты, хворая я, калi трэба, i доктар пацвердзiць.

– То ж i я пра гэта, – паспрабаваy усмiхнуцца Смаляк.

Жанчына вiдавочна захвалявалася, бялёсыя, крыху рудаватыя вейкi нервова задрыжалi, быццам яна збiралася заплакаць, на шыi праступiлi пунсовыя плямы, пальцы на руках штохвiлiнна yздрыгвалi. Смаляк не мог зразумець гэтай раптоyнай перамены, узбуджанасць i хваляванне перадалiся яму.

– Казiмiра Францаyна, калi нешта не так, я прыйду другiм разам, – спачувальна прагаварыy ён.