Эксгумацыя

Лейтэнант ведаy гэтую гiсторыю, яе «па сакрэце» пераказвалi yсiм, хто прыязджаy служыць пад камандай Купрэева, але цяпер, iдучы з вiнтоyкай напагатове, ён ухвалiy маёраву прадбачлiвасць, бо царкоyны стараста i сапраyды аказаyся ворагам народа, агiтуе сялян супраць савецкай улады i калгасаy. А пра тое, што ён варожы агiтатар, стала вядома з пiсьма, праyда, непадпiсанага, якое атрымаy начальнiк НКУС. I вось цяпер яны выконваюць загад арыштаваць царкоyнага старасту Нямцова.

Сяржант прыставiy карабiн да сцяны i, калi нахiляyся да шыбы, стукнуy брылём фуражкi аб шкло.

Чалавек у пакоi адразу паменшыy святло y газнiцы, замiтусiyся, вялiкi цень захiстаyся па падлозе над знятымi дошкамi, пачуyся металiчны звон.

«Вось дурань!» – вылаяyся y думках сяржант i садраy з галавы фуражку, але ад акна, праз якое прабiвалася палоска святла, не адышоy. Яго ахапiла нервовая yзбуджанасць, ён раптам усёй сваёй iстотай адчуy, што павiнна адбыцца нешта вельмi важнае, надзвычайнае. Глуха бiлася y грудзях сэрца, ажно аддавалася y скронях, у кончыках пальцаy, а y роце перасохла, неймаверна хацелася пiць.

У гэты момант лейтэнант грукнуy у дзверы, i адразу цень на падлозе спынiyся, зрабiyся напалову меншым. «Сеy на табурэтку», – здагадаyся сяржант i намацаy халодную рулю карабiна. Чалавек у пакоi сядзеy нерухома yсяго якую хвiлiну, потым ён павялiчыy святло, ужо не тоячыся, закашляyся, гучна затупаy па падлозе, i y наступны момант сяржант убачыy парослыя чорным валассём рукi, якiя паднялi яшчэ адну дошку падлогi i апусцiлi y схованку нейкую скрынку.

Мiльганула сiвая галава царкоyнага старасты i знiкла y чорнай зяпе падзямелля. Дзе i калi Нямцоy вылез са схованкi, сяржанту не было бачна, але раптам дошкi, быццам пад уздзеяннем невядомай чароyнай сiлы, адна за адной ляглi на сваё месца, па iх некалькi разоy туды-сюды прайшлася рука з венiкам. А яшчэ праз хвiлiну на гэтым месцы сталi стол i дзве табурэткi.

Лейтэнант нецярплiва загрукаy у блiжэйшае да сяржанта акно, але Нямцоy азваyся толькi пасля таго, як замаскiраваy схованку.

– Хто там? – нарэшце нервова спытаy царкоyны стараста, спадзеючыся, што гэта хто-небудзь з тутэйшых.

– Адчыняй, Нямцоy! – кляцнуyшы затворам карабiна, пагрозлiва крыкнуy сяржант, якi yжо стаяy побач з лейтэнантам.

– I без глупства, хата акружана, – успомнiyшы, што ён тут галоyны, пайшоy на хiтрасць лейтэнант. – Калi што якое задумаy – страляем без папярэджання.

На нейкi момант запанавала цiшыня.