Эксгумацыя

Разгледзець iх немагчыма, i толькi калi адзiн зацягваецца папяросай, на iмгненне пакажуцца чорныя невялiкiя вусы, асвечаныя чырвоным агеньчыкам, у другога месяц добра высвечвае за плячыма вiнтоyку. На абодвух вайсковыя фуражкi. Яны едуць моyчкi. Лес пакрысе радзее, вось ужо i палявы пералесак. Фурманка казачным прывiдам выплывае з цемры i адразу трапляе y бялюткi хiсткi туман, якi цягнецца з лугавiны.

– Хутка будзем на месцы, – па-начальнiцку гаворыць той, у якога за плячыма вiнтоyка, i адразу, бы пацвярджаючы ягоныя словы, недзе yперадзе забрахаy сабака.

Другi, што кiруе фурманкай, сонна кiваецца i, хутчэй па звычцы, цмокае на каня, якi не звяртае yвагi на гэтыя «цмокi», бо звыклы да начных вандровак.

– Сяржант, прачнiся, – сiпiць чалавек з вiнтоyкай i груба пiхае вазнiцу y бок. – Спецыяльна праз лес кругаля далi, не хапае яшчэ праспаць хату папоyскага прыхвасценя.

– Нам з Буланком усё адно, адкуль заязджаць, – незадаволена буркнуy сяржант i, пстрыкнуyшы пальцамi, выкiнуy недакурак. – Служба такая, можна сказаць, начная, – расцягваючы словы, дадаy: – Прывозiм… Адвозiм…

– Пагавары y мяне, – зласлiва шэпча чалавек з вiнтоyкай, – ураз Купрэеву далажу.

Сяржант нiчога не адказаy, быццам i не чуy, толькi крыху мацней нацягнуy ляйчыны i фурманка спынiлася. Ён лёгка саскочыy на зямлю.

– Вазьму каня за цуглi, цiшэй будзе i надзейней, – цвёрда прагаварыy сяржант i выцягнуy з-пад шыняля, што ляжаy у фурманцы, караткаствольны карабiн, закiнуy на плячо. – А Купрэевым мяне, таварыш лейтэнант, не запужаеш, справай нашай мы моцна звязаны… I, каб Вы ведалi, ён мяне тыдзень таму прадставiy да yзнагароды.

Як пiць даць, ордэн атрымаю… А царкоyнага старасту не праспiм, я паскуду добра ведаю…

Лейтэнант, убачыyшы сяржантаy лёгкi карабiн, каторы раз пазайздросцiy. Ягоны асабiсты табельны наган учора ранiцай на стрэльбах пачаy даваць асечкi, давялося здаць у рамонт. I вось цяпер ён, лейтэнант НКУС, iдзе на баявое заданне з цяжкай трохлiнейкай, якую yпёр яму Купрэеy.

Нечакана туман скончыyся, i непадалёк, злева ад дарогi над кустамi навiс гмах доyгай будынiны.

Сяржант спынiy каня, звёy з дарогi, прывязаy да дрэва i, кiнуyшы добры ахапак свежаскошанай канюшыны, паспяшаyся да лейтэнанта, якi, да нечага прыслухоyваючыся, стаяy ля плота.

– Сабакi няма, – па-свойму зразумеy лейтэнантава напружанне сяржант, – тры днi таму сам начальнiк НКУС пусцiy у распыл…

– Нехта y хаце ходзiць, чуеш? – прапусцiyшы мiма вушэй словы падначаленага, прашаптаy лейтэнант.