Эксгумацыя

I наадварот, калi yсмiхаyся, ад хваравiтасцi не заставалася i знаку, твар свяцiyся непадробнай шчырасцю, нейкiм унутраным святлом, i Смаляк маладзеy на добры дзесятак гадоy. Характар меy лагодны, спагадлiвы, не ачарсцвеy за час работы y пракуратуры, але, калi трэба было, мог пастаяць, i не толькi за сябе. Мо якраз праз гэта i цягнулiся да яго людзi, давяралi асабiстае, самае iнтымнае, пра што нават на споведзi не кожны прызнаецца.

Смаляк, блiзарука прыжмурыyшыся, хуткiм размашыстым почыркам пiсаy чарнавы варыянт лiста, адказваy на скаргу, па якой праводзiy праверку.

У гэты момант у дзверы рэзка пастукалi, i не паспеy следчы yзняць галаву, як у кабiнет уварвалася Люся, сакратарка пракуратуры.

– Васiль Мiкалаевiч, Вас на «кавёр» да шэфа! – адным духам выпалiла дзяyчына, бы стрэлiла з кулямёта, i гэтак жа iмклiва знiкла, пакiнуyшы пасля сябе пах прыемных французскiх духоy.

«Вось гарэза!» – усмiхнуyся следчы i, няспешна перачытаyшы напiсанае, затушыy недакурак у адмысловай важкай попельнiцы, зробленай у выглядзе змяiнай галавы.

Хаваючы паперы y стол, Смаляк усё ж зажурыyся, бо на выхадныя планаваy паехаць з жонкай i сынам на возера. А што, калi Кучкун памяняy графiк дзяжурства? Такое часцяком здараецца, падчас летнiх адпачынкаy людзей не хапае.

Калi Смаляк увайшоy у кабiнет да пракурора, Сяргей Сяргеевiч Кучкун нешта iмпэтна даводзiy па тэлефоне нябачнаму субяседнiку: «…Не, так будзе няправiльна, прынятае рашэнне супярэчыць закону…» Убачыyшы следчага, ён кiyнуy галавой на крэсла, запрашаючы прысесцi, i, падпiхнуyшы яму шэрую папку, завязаную чорнымi матузкамi, прыкрыy далонню тэлефонную трубку:

– Васiль, пакуль я пагавару, прачытай скаргу, якая ляжыць у папцы.

Кучкун быy высокi, хударлявы, крыху сутулы пяцiдзесяцiгадовы мужчына. Шэрыя вочкi-калючкi, сiвыя, кароткiя, стрыжаныя пад вожыка валасы, якiя пагрозлiва тырчалi y розныя бакi, i асаблiва строгi пракурорскi мундзiр, з якiм Кучкун не расставаyся нават у сёлетнюю трыццацiградусную спёку, надавалi яму выгляд жорсткага, непахiснага чалавека, прынцыповага законнiка.

Але гэта было толькi першае yражанне, якое ён даволi артыстычна ствараy аб сабе y людзей, з якiмi сустракаyся yпершыню. На самай справе Кучкун быy чалавекам настрою з падначаленымi i пракурорам-аднадумцам з вышэйшым начальствам.

Зразумеyшы, што y выхадныя ён будзе вудзiць рыбу на Вячы, Смаляк паспакайнеy, усмiхнуyся.

– Ты што смяешся? – зноy паклаyшы далонь на трубку, узвысiy голас пракурор.