Нелюбімыя гінуць

З «Мерседэса» з манцiроyкай у руцэ выкулiyся невялiкага росту, шчуплы, з доyгiмi патлатымi валасамi шафёр. Ён падбег да «рафiка», тузануy дзверцы ад вадзiцеля, i не паспеy Дзмiтрый нават уцямiць, што да чаго, як крывая манцiроyка yпiлася яму y шыю пад самай скiвiцай.

– Т-ты што, здурнеy? – прахрыпеy Дзмiтрый i паспрабаваy ухапiцца за жалязяку. Але патлаты быy напагатове. Манцiроyка iмгненна падкiнула галаву вадзiцеля «рафiка» yгору, ды так, што вочы y бедака закацiлiся, як у мерцвяка, а рукi канвульсiyна затузалiся.

– Не чапай яго, – закрычала Люба, – мы заплацiм, колькi скажаце…

– Мужыкi, мамзелi згодны плацiць, – выскалiy два рады залатых зубоy патлаты i трошкi апусцiy руку, даy Дзмiтрыю хватануць паветра.

Стрыжаныя, як па загадзе, спынiлiся, засунулi рукi y кiшэнi i зноy абыякава засоyгалi скiвiцамi.

Ашот, iдучы да машыны, нешта iмпэтна крычаy, некалькi разоy плюнуy пад ногi, але, залезшы y салон, сказаy адно:

– Пяцьдзясят баксаy з чалавека…

І Люба, i yсе астатнiя адразу зашамацелi даyно падрыхтаванымi паперкамi, толькi Ірына злосна мацюкнулася:

– Скулу iм, а не пяцьдзясят…

Ашот сабраy грошы, хутка пералiчыy, выцягнуy з кiшэнi сотню за сябе i Дзмiтрыя.

– Не хапае пяцьдзясят.

– Аддай грошы патлатаму, i няхай Дзiмку адпусцiць… Ды скажы, што пра недастачу я сама буду гаварыць.

– Рабi як хочаш, толькi ведай, з агнём гуляеш.

– Я ведаю, як за сябе пастаяць, – скiдваючы з плячэй плашчоyку, адмахнулася Ірына.

Яна дастала з сумачкi люстэрка, памаду i рашуча падмалявала вусны. Потым выцягнула з валасоy заколку, матлянула галавой, i адразу цёмна-каштанавыя валасы густа рассыпалiся па плячах. За адну хвiлiну на вачах агаломшаных пасажыраy Ірына ператваралася з заспанай, не па гадах iстэрычнай кабеты y спакуслiвую, кiдкую прыгажуню. У наступнае iмгненне на падлогу паляцелi мяккiя белыя красоyкi, на спiнцы крэсла павiслi замытыя да белага джынсавыя штаны, а замест iх Ірына з цяжкасцю нацягнула кароткую чорную спаднiчку i блiскучыя, на высокiх абцасах чаравiчкi.

– Ну, дзяyчаткi, пажадайце мне нi пуха нi пер’я, – цокаючы абцасамi на выхад, сказала Ірына.

– Нi пуха… – разам выдыхнулi прысутныя, а Дзмiтрый, усё яшчэ трымаючыся за скiвiцу, прагундосiy:

– Ірка, не ведаю, што ты задумала, але глядзi, не yлезь к чорту y балота.