Нелюбімыя гінуць

У той самы момант, калi яна штукавала над замком, каб выпусцiць з пакоя глуханямога хлопчыка, за спiнай пачулася металiчнае скрыгатанне, гэта Лола падавала знак, шкрэбла металiчным трохкутным напiльнiкам па жалезным ложку. Азiрнулася i yбачыла, як свякроy адчайна праганяе хлопчыка, махае на яго бяссiльнай, неймаверна схуднелай рукой, у няветлых, глыбока запалых вачах свекрывi неспакой i пагарда. Малы, вiдавочна, раней трапляy у падобныя сiтуацыi i даyно звыкся са сваёй неласкавай доляй, ён наперад ведаy, што павiнен рабiць, каб не гнявiць гаспадынь.

Хлопчык вокамгненна крутнуyся да кутка, у якiм тулiлася сметнiца – зялёная, месцамi праржавелая да дзiрак скрынка з-пад патронаy з венiкам усярэдзiне, – i, ухапiyшы дрэyка, з веданнем справы, не yздымаючы пылу, пачаy падмятаць падлогу.

Лола запытальна i злосна паглядзела на Айшэ. У адказ нявестка, ледзь стрымлiваючы радасную yсмешку, абыякава перасмыкнула плячыма i y думках падакарала саму сябе, што не дапетрыла раней, не дадумалася пакiнуць бяздомнага валацужку сабе памочнiкам.

Ён i па ваду збегае, i суседзяy гукне, калi yзнiкне патрэба расчысцiць ад камення yваходныя дзверы, i смецце вынесе…

– Ён будзе нам дапамагаць, – папраyляючы падушку Лолы, сказала Айшэ.

Свякроy адмоyна матлянула рукой, у куточках бяскроyных непаслухмяных вуснаy з’явiлiся кропелькi пены. Цяпер гэтак было заyсёды, калi Лола хвалявалася i сiлiлася нешта сказаць.

– Рэнат прыслаy памочнiка, – пайшла на хiтрасць Айшэ, – канешне, лепш была б медычка, але ж дзе iх цяпер знайсцi… Затое ён глуханямы, i завуць яго… – Айшэ азiрнулася на хлопчыка i нечакана для самой сябе сказала: – Рэнат назваy яго Рыжым…

Пачуyшы пра сына, твар Лолы прасвятлеy, вусны задрыжэлi, яна заплюшчыла злiплыя вейкi i неяк адразу абмякла, супакоiлася.

Айшэ yкрыла свякроy коyдрай, прытушыла газнiчку. Малы скончыy падмятаць падлогу i цяпер, не выпускаючы з рукi венiка, стаяy пасярод пакоя.

– Калi хочаш, заставайся, – сказала Айшэ.

Твар хлопчыка засвяцiyся радасцю, ён падсунуy венiк пад паху i нешта пачаy паказваць жэстамi рук.

Айшэ, нiчога не зразумеyшы, адмахнулася:

– Я мовы тваёй не разумею, дый гэта i неабавязкова, галоyнае, ты будзеш жыць тут i рабiць усё, што я скажу.

Рэнат не аб’явiyся, як абяцаy вястун, нi праз два днi, нi праз тры, нi праз месяц. За гэты час Айшэ яшчэ больш пацяжэла, раздалася yшыркi, зрабiлася нейкай санлiвай i нават сама здзiyлялася запаволенай няспешнасцi i свайму празмернаму жаданню yвесь час ляжаць у ложку.