Нелюбімыя гінуць

Ёй было непрыемна гаварыць з малавядомым чалавекам на yсё яшчэ балючую тэму.

– Канешне, раней, – адразу пагадзiлася фрау Эльза, – iнакш сюды не прыехала б. Усе мужчыны аднолькавыя, даб’юцца свайго, i памiнай як звалi… Мая Інгрыд таксама нарадзiлася ад «вялiкага кахання», i напачатку яе бацька абяцаy залатыя горы з маннай нябеснай, а як даведаyся, што забрухацела, пра абяцанкi-цацанкi забыyся, стракача задаy: па сённяшнi дзень почуту няма… Адна дачку гадавала, вось i сюды за лепшым жыццём падалася… І yсё дзеля яе.

Але цяпер маладыя сваiм розумам жывуць, праyда, да таго часу, пакуль, як людзi кажуць, свая вош не yкусiць… Вось i цябе тая вош укусiла… Прызнавайся, хлопчык цi дачушка засталiся y Мiнску?

– Што Вы, якiя дзецi! – усхвалявана yскрыкнула знiякавелая Люба i запунсавелася. Пачутая бязглуздзiца yзрушыла, на нейкi момант выбiла з каляiны, нават стала цяжка дыхаць, у роце перасохла, язык зрабiyся цяжкiм i шурпатым. Яна аблiзнула iмгненна сасмяглыя вусны i пажадлiва паглядзела на сподак са шклянкай малака, што высiлiся на трумо, на вечцы самай вялiкай шкатулкi, i сваёй недарэчнай прысутнасцю yносiлi дысгармонiю y мiрнае суiснаванне рознакаляровых футаралаy-касметычак.

– Зрэшты, я тут не гаспадыня, – паблажлiва yсмiхнулася фрау Эльза i, таксама паглядзеyшы на шклянку, дадала: – А малако, напэyна, астыла…

Люба зразумела, што ёй не паверылi.

– У мяне з Іванам нiчога не было… – яшчэ больш залiваючыся чырванню, пачала апраyдвацца дзяyчына, i раптам вочы адкрылiся, яна зразумела, чаму эканомка завяла гаворку пра дзяцей.

Люба набрала поyныя грудзi паветра i раздражнёна выдыхнула: – Фрау Эльза, можаце перадаць пану Гансу, што я дамовы не парушыла, дзяцей у мяне сапраyды няма…

– Што ты, што ты, – замахала рукамi, замiтусiлася знiякавелая эканомка. – У мяне i y думках не было цябе пакрыyдзiць недаверам…

Яна крутнулася да трумо, абедзвюма рукамi схапiла сподак са шклянкай i, кiруючыся да выхаду, унiкаючы Любiных вачэй, кiнула:

– Нешта мы забалакалiся, позна yжо, ты кладзiся, а я зараз падагрэю малако.

Калi фрау Эльза вярнулася, Люба yжо ляжала y ложку пад нязвыкла пульхнай i надзiва лёгкай коyдрай. Яна моyчкi прыняла з рук эканомкi шклянку з малаком i невялiчкiмi глыткамi запiла дзве таблеткi аспiрыну. Эканомка, прадчуваючы, што роспыты пра дзяцей насцярожылi новую пакаёyку, цяпер з усiх сiл старалася загладзiць сваю вiну.