Нелюбімыя гінуць

– Што фройлен дастала з чамадана? – свiдруючы дзяyчыну ледзяным, падазроным позiркам, спыталася эканомка.

– Я трапiла пад дождж, хацела выцягнуць кофту…

– Дождж скончыyся дваццаць хвiлiн таму, – строга канстатавала эканомка. – У нас прынята гаварыць праyду!

– Але ж гэта праyда, – развяла рукi Люба, паказваючы прылiплую да цела сукенку.

Фрау Эльза не паверыла, пакуль сама не памацала тканiну. Потым далонню правяла па гэткiх жа вiльготных Любiных валасах i, здзiyлена перасмыкнуyшы плячыма, задумалася.

– Адчынi. Мне добра плацяць, i я не хачу сюрпрызаy…

Люба пакорлiва, нават з радасцю выканала i гэты загад, разлiчваючы, што цяпер эканомка не будзе перашкаджаць апрануць нешта сухое. Яна нават уявiць не магла, што гаспадар убачыць яе y вiльготнай, прылiплай да цела сукенцы. Што шукала y чамадане фрау Эльза, Люба дапетрыць не магла, а вось наконт кофты не памылiлася: эканомка i сапраyды падала вязаны джэмпер.

Акрамя эканомкi Любу больш нiхто не чакаy. Фрау Эльза правяла яе y дом з чорнага yвахода, адразу на кухню. Яна паставiла чайнiк, зрабiла два тонкiя бутэрброды, якiя падсмажыла y мiкрахвалевай печцы, i, падаючы iх на блакiтнай талерачцы з жоyтым абадком па краях, быццам мiж iншым, зазначыла:

– На вячэру Вы спазнiлiся па сваёй вiне, таму толькi гарбата i бутэрброды…

– Ды я зусiм есцi не хачу, – шчыра адмахнулася Люба.

Яна баялася гэтай строгай жанчыны з калючым позiркам зеленаватых вачэй i спадзявалася найхутчэй апынуцца y сваiм пакойчыку, каб адпачыць i хоць трохi ачомацца з дарогi.

– Я разумею твой стан, – прысмальваючы цыгарэту даyжынёй з аловак i тонкую, як жытняя саломка, сказала эканомка. – Толькi перш, чым цябе yбачыць гаспадар, я сама павiнна праверыць твае дакументы i даць парады, канешне, абавязковыя да выканання. А ты, Люба, еш, а то я падумаю, што ты хворая. Хаця, – эканомка, хiтравата прыплюснуyшы вочы, паглядзела на Любу i yпершыню yсмiхнулася, – падумаць я магу, але пра тваё здароyе высновы будзе рабiць доктар Роберт.

– Дык я ж праходзiла медыцынскую камiсiю, да дамовы прыкладзена i заключэнне дактароy.

– Пан Ганс давярае толькi доктару Роберту, – пыхнула дымам эканомка i падсунула блiжэй да Любы кубачак з гарбатай. – Ты еш, дзелавыя размовы потым.

– А мой гаспадар, ён тут, ён сёння будзе гаварыць са мной? – захвалявалася Люба.