Нелюбімыя гінуць

І yсё ж боязь ёсць: раптам мiлiцыянер надумае праверыць дакументы i выпхне з чаргi? А гэта, лiчы, цэлая гадзiна, а то i больш дарма патрачанага часу.

Дзесьцi апоyднi павiтаyся з даiшнiкам i вадзiцель «рафiка». Мiлiцыянер у адказ iмпэтна закруцiy паласатым жэзлам i незадаволена крыкнуy: «Праязджай, не затрымлiвай».

Памежнiк, невысокi хударлявы прапаршчык, з вузкiм хваравiтым тварам, прастуджана шморгаючы кручкаватым носам, доyга вывучаy дакументы: спярша вадзiцеля, а потым семярых пасажыраy.

У «рафiку» ехала шасцёра дзяyчат, прыблiзна аднаго yзросту, ад дваццацi да дваццацi трох гадоy, i трошкi старэйшы, апрануты y скураны пiнжак, джынсы, на нагах белыя красоyкi, чарнявы цыганаваты хлопец, якому з-за ранняй сiвiзны можна было даць i yсе трыццаць.

Калi блiзка пасаджаныя шэрыя вочкi памежнiка натыкалiся на фотаздымак, ён неяк нервова yскiдваy галаву i yпiваyся iмi y пасажыра, быццам не толькi параyноyваy гаспадара пашпарта з фотаздымкам, але i сiлiyся прачытаць ягоныя думкi.

Нарэшце чарга дайшла i да Любы Анiкейчык. Паслiнiyшы палец, прапаршчык важна перагарнуy храбусткiя старонкi дакумента, гэтак жа па-начальнiцку строга агледзеy Любу i нарэшце з непрыхаваным сарказмам выдыхнуy:

– Усё лепшае вывозiм…

– Я еду працаваць па дамове, – сумелася, незадаволена перасмыкнула плячамi Люба, – буду пакаёyкай.

– Падлогу, значыцца, мыць. А мне здалося, што ты артыстка i едзеш у Галiвуд, – засмяяyся прапаршчык i, казырнуyшы, паспешлiва выйшаy з машыны.

Пасля памежнiкаy «рафiк» сустрэлi ганарлiва-прыдзiрлiвыя мытнiкi, але пасажыры нiякага тавару акрамя асабiстых рэчаy не везлi, таму мытнiкi цiкавасцi да iх не праявiлi. Нават вялiкая чорная аyчарка некалькi разоy лянотна пазяхнула, калi яе праводзiy адзiн з сяржантаy па вузкiм праходзе памiж крэсламi.

– Праязджай, – паблажлiва сказаy старэйшы i, махнуyшы рукой, каб паднялi шлагбаум, скоса зiрнуy на шафёра. – Табе сёння пашэнцiла.

– Мне заyсёды шэнцiць, – весела засмяяyся бялёсы трыццацiгадовы Дзмiтрый.

 – Бiзнес мой легальны: адвёз, прывёз – i нiякiх праблем. Галоyнае – не заснуць у дарозе.

Польскiя памежнiкi падалiся Любе маyклiвымi i занадта засяроджанымi: нiводнага лiшняга слова i руху. Самым гучным у iхняй мiтуснi быy стук штэмпеля, якi абвясцiy уезд у межы Польшчы, пасля чаго iх, як надакучлiвых i нiкому тут не патрэбных людзей, як мага хутчэй справадзiлi з мытнай зоны.