Казкі для малых беларусаў

А yсё на беразе дзiвяцца i пытаюцца адзiн y аднога,

– А хто гэта, там, плыве на такой вялiкай i прыгожай лодцы?

– Гэта Бублiк плыве, ен, яе, сам зрабiy.

І Бублiк вырашыy зрабiць сабе лодку, такую ж, як у Бабра Бабровiч,

– Не, нават у сто разоy лепш! – Тым больш, як робяць лодкi, Бублiк бачыy.

– Нiчога цяжкага!

Усю ранiцу Бублiк цягаy да ракi розныя дошкi. А, яшчэ, ён знайшоy у кладоyцы iнструменты, такiя, рыхт у рыхт, якiя ён у бабра бачыy. І прыступiy да пабудовы лодкi. Увесь дзень пес пiлаваy, габляваy i прыбiваy.

– Цяжка, гэта, аказалася, будаваць лодку! – Вельмi стамiyся Бублiк.

– Засталося прасмалiлi i можна спускаць на ваду! – Так, вось, незадача! Няма y Бублiка смалы для таго, каб яго лодку гэтай смалой пакрыць.

– А, i так сыдзе! – Сказаy Бублiк. – Таксама мне выдумалi! Драyнiну смалой пакрываць. Дрэва, яно ж не патоне!

– Дрэва, можа, i не патоне. А, вось, ты можаш патануць у такой лодцы. – Сказаy Бабёр Бабровiч, якi праходзiy у гэты час па беразе. – Паглядзi, якiя вялiкiя дзiркi i шчылiны y тваёй лодцы!

– Многа вы разумееце! – Скрывiyся Бублiк.

– Так, yжо y чым, у чым, а y пабудове дамоy, плацiн i лодак я, сёе-тое, разумею. – Адказаy бабёр, – Вунь, колькi я, iх, пабудаваy за свой век!

– Не, Бобр Бабровiч! Такiх, як мая, вы не будавалi, – горда сказаy Бублiк.

– Тут ты маеш рацыю! Такiх лодак я не будаваy, – З уздыхам пагадзiyся бабёр. – Таму, што калi б я будаваy такiя лодкi, як у цябе, то я даyно б, ужо патануy.

Бублiк не стаy далей слухаць старога бабра, а сапхнуy лодку на ваду, заскочыy у яе, i пачаy веславаць вёсламi.

– Паглядзiце, як добра плыве мая лодка! – Крыкнуy Бублiк, махаючы лапай Бобру Бабровiчу.

– Буль, буль! – Сказала, раптам, лодка. І стала хутка напаyняцца вадой. Вось, яна, ужо, на чвэрць у вадзе, вось, ужо, напалову, а на сярэдзiне ракi, i да самых бартоy вадой напоyнiлася, уся пагрузiлася y раку.

– Ратуйце! – закрычаy Бублiк, спалохаyшыся. – Дапамажыце, я тану!

І, так бы, i патануy сабака Бублiк, калi б не Бабёр Бабровiч.

Вось, што бывае, калi бярэшся за тое, што не yмееш рабiць. І робiш гэта цяп-ляп, па прынцыпе, – І так сыдзе!

ЯК БУБЛІК НА КАНЬКАХ КАТАЎСЯ

Была зiма. Ну, скажам, не зусiм, зiма, калi маразы траскучыя, i гурбы снежныя па пояс, такiя зiмы y нас сталi рэдкасцю, хутчэй, гэта зiма вельмi працяг восенi нагадвала.