ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

Уларга яқинлашиб: “Тўхтатинглар! – деди. Улар тўхтаганда ҳалиги киши: “Менинг хотинимни қаёққа олиб кетяпсизлар? Худойи таолодан қўрқмайсизларми?" деди.

Хотин:

– Мен сизларга бу айёр ва таррор

(ўғри, юлгич) деб айтмаганмидим? Сизлар эса ишонмадингизлар, – деди уларга.

Подшозода:

– Отнинг қуйруғига боғлаб, шаҳарга элтинглар! – деб буюрди.

Ўзи келиб, воқеани подшога тушунтирди. Подшо:

– Эр билан хотинни келтиринглар! –деди.

Дарҳол олиб келдилар, подшо эркакдан:

– Бу хотин сенга ким бўлади! – деди киши.

Хотин эса:

– Бу киши мени ўғирлаб қочган! – деди.

Подшо:

– Сен хотиним дейсан, хотин сени ўғри дейди! – деб таажжубда қолди.

Ҳалиги киши:

– Эй подшо, мени танийдиган гувоҳларим бор! – деди.

Подшо:

– Гувоҳинг ким? – деб сўради.

– Ҳазрати Р?СЃРѕ пайғамбар! –деди Сѓ.

Подшо:

– Бўлмаса уни олиб кел! – деб буюрди.

Киши йўлга тушди.

Шунда хотин:

– Эй подшоҳ, бундай айёру таррор жаҳонда бўлмас, сизлар унинг сўзига ишониб, рост хаёл қилдингиз, у қайтиб келмайди, ҳийла найранглар билан ўзини озод қилди! – деди.

Подшо дарҳол бир неча кишини унинг орқасидан юборди.

Бу фақир киши РїРѕСЂР° Р№СћР» юргач, кўнглига: “Р?СЃРѕ пайғамбар кўпинча биёбонда юрар СЌРґРё, СѓРЅРё қандай топаман?” деган хаёл келди. Бир ерда ётиб, СѓР№Т›СѓРіР° кетди РІР° туш РєСћСЂРґРё. Тушида Р?СЃРѕ алайҳис салом : “Эй фақир, РєСћРї ғамгин бўлма, тонгда келаман”, – деди.