ДУРР УЛ–МАЖОЛИС

– Эй Азроил, жон бермак ғоят оғир, – деб ижозат олди–ю, уйига келди. Онаси Ҳазрати Мусони бу ҳолда кўриб:

– Эй кўзимнинг нури, жигаримнинг парчаси, не сабабдан сарғайибсан? – деб сўради.

Мусо деди:

– Эй Каъбаи мақсудим, алвидо, менга охират сафари яқин қолди.

Бу сўзни эшитиб онаси паришон бўлди.

Ҳазрати Мусонинг хотини ҳазрати Шуайбнинг қизи бўлиб, исми Сора эди. Мусодан сўради:

– Нега бунчалик ҳасрат, андуҳдасан?

Мусонинг онаси:

– Мусога охират сафари яқин қолибди! – деди.

Мусо алайҳис саломнинг авлодларининг ҳаммаси: “Шундай азизу ширин пайғамбар дорул–фанодан

(

ўткинчи олам, яъни бу дунё) дорул бақога

(

боқий, абадий олам, у дунё) рихлат қилар экан” деб доду фарёд қилдилар.

Ҳазрати Мусо алайҳис салом фарзандлари учун ғамгин бўлиб кўнгли хиралашди. Шунда фармон етди:

– Эй Мусо, ҳассани тошга ургил.

Ҳазрати Мусо ҳассасини тошга урди, тош иккига бўлиниб, ичидан оғзидан кўкат тишлаб, Аллоҳга ҳамду сано айтиб турган қурт чиқди. Рабб–ул–иззат (Аллоҳ)дан фармон бўлди:

– Эй Мусо, тош ичидаги бу қуртга ризқ етказибманки, қандай қилиб фарзандларингни бебаҳра қолдирурман?

Биби Сора бу ваҳийни эшитиб шод бўлди.

Шундай қилиб, Мусо алайҳис салом аҳли оиласи билан хўшлашиб, Азроил билан учрашган жойига борди. Қараса, икки киши гўр қазиб турибди. Мусо алайҳис салом:

– Бу гўрни кимга қазияпсизлар? – деб сўради.