Ортда қолган йўл

– Менинг эса муҳаббат, севги ҳақида ўйлашга вақтим ҳам бўлган эмас. Ўзингиз биласиз-ку, қандай кунларни бошимиздан кечирган эдик. Ҳозир эса опамнинг турмуши мени ҳар қандай кучли муҳаббатдан ҳам чўчитиб қўйган.

– Раҳмат, Шоҳидахон, – деди Турсунбой ҳам энтикиб. – Демак, розилик берсак бўлаверар экан.

Шоҳида индамади. Завқланиб пахта терар, юзлари лов-лов ёнар эди.

– Фақат жуда шошилманг. Тўйга ҳали эрта, – деди Шоҳида анчадан кейин. – Кўриб турибсиз-ку, ишнинг айни қизғин пайти.

– Майли, Шоҳидахон, сизнингча бўлади. Мен уйдагиларни тинчитиб қўяман, – деди Турсунбой ва бир оз Шоҳиданинг қўл ҳаракатларини кузатган бўлиб тўхтаб турди, кейин узр сўрагандай.

– Р?шдан ҳам қолиб кетдим. ТІРѕР·РёСЂРѕТ› Р±РѕСЂРёР± жўнаб кетишим керак, – деди секин.

– Ажабми, – деди РЁРѕТіРёРґР° шарақлаб куларкан. – Мен чақириб олдимми СЃРёР·РЅРё? Р?шингиздан қолманг.

Сўнг Турсунбой бошқа теримчилар билан ҳам ҳол-аҳвол сўрашган бўлиб орқасига қайтди. Холида опа ва Саодатлар билан хайрлашиб, акасининг идорасига ўтди, мақсадини айтди. Акаси эса қовоғини солиб:

– Латта, тайёр ошни ташлаб кетяпсанми? – деди қўрслик билан.

– Шундай бўлгани тузукроқ, – деди Турсунбой ҳам совуққонлик билан ва тезгина хайрлашиб, тўғри вокзалга жўнади.

ТІРёР±СЃ

Эндигина уйқуга кетган Саодат кўча эшигининг қаттиқ тақиллашидан уйғониб кетди.