Ортда қолган йўл

Рўпарасига ўтириб олган Саодат эса гап берар эди:

– Ойи, ойи мен-чи мукофотга олган китобимни янгилигича сақлаб қўяман. Дадам келсалар кўриб “Яша қизим, аълочи қизим!” деб севинадилар-а, – деб қолди бирдан.

“Яна бошлади-ку”, деди Холида опа ичида ва уни чалғитмоқчи бўлиб:

– Сенга энди иккинчи синфнинг китобини олиб берамиз.

Шоҳида опанг яқинда Тошкентга катта мажлисга боради. Ўша ердан сенга портфель ҳам олиб келади.

У эса ўзининг гапини маъқуллатар эди:

– Ҳов бирда дадамдан хат келганда ҳам угра қилган эдингиз. Хотинлар кўп келган эди.

Бугун дадамнинг ўзлари келиб қолсалар эди-я. Ойи, дадам уграни яхши кўрар эдиларми? – дейди яна қасдига олгандай.

Холида опа энди ноилож қолди.

– Ҳа яхши кўрар эдилар, – деди секин.

– Мен ҳам яхши кўраман бўлмасам, – деди Саодат ҳам қатъий.

Шу пайт Зуҳра қиз кўчадан ҳовлиқиб кириб келди:

– Холида хола, Холида хола, Моҳира опамлар келишаяпти! Ҳо кўприкнинг бошида кўрдим, – деди нафаси тиқилиб.

Саодат аллақачон ғизиллаганича кўчада чопиб кетар, Холида хола эса шошганидан калишини киёлмас эди.

Довдираб кўча эшигига яқинлашганда қучоқ очиб Моҳира, орқасидан эса Турсунбой кулиб кириб келарди.

– Вой болагинам-ей. Қайси шамол учирди сизларни, – деб Моҳиранинг юз-кўзларидан ўпар, бағрига босиб, у ташна қалб чанқоғини қондиришга шошилар эди онаизор.