Бепарво бўлмоқчиман

Ана, қаранг, қозонда пишаяпти.

Ҳовлига кирдим. Бўтақўзи энгашиб темир ўчоқнинг ўтини пуфлаяпти.

– Ҳорманг, Бўтақўзи, ҳорманг! – деб ёнига бордим.

– Раҳмат… Келинг, – деди у ўчоқдан бош кўтармай, – бугун бир қўлбола димлама қилай, дедим. Қарасам, хўрозингиз семиз экан, сўйиб қўя қолдим.

Унга қаттиқроқ гапирмоқчи бўлдиму, ўзимни босдим. Ҳарқалай, меҳмоннинг юзи иссиқ.

– Товуқнисоларни тул қилибсиз–да, – дедим ҳазилга олиб,– энди улар тухум туғишдан, бош тортади.

– Хафа бўлманг, ака, – деди Бўтақўзи, – эртага бозордан зўр дакан обчиқиб бераман.

Р?ндамай СѓР№РіР° РєРёСЂРёР± кетдим. Бу орада хотин келиб қолди. РЈ киши тўғри ўчоқ бошига Р±РѕСЂРґРёСЋ Т›РѕР·РѕРЅРЅРёРЅРі Т›РѕРїТ›РѕТ“РёРЅРё кўтариб РєСћСЂРґРё.

– Вой, ман ўлай! – деди ёқасини чангаллаб, – бунча овқатни қачон еб бўламиз?! Ўн беш кишиликку?

Мен ҳам қозон тепасига бордим.

– Бизникида ҳар куни овқат қилинади, Бўтақўзи, – дедим мулойимлик билан, – сиз бир ҳафталигини бир йўла пиширибсиз.

– Қўрқманг, ака, – деди у кулиб, – бир – икки кун шу ердаман, ўзим еб қўяман.

Хотин, бу ёққа юринг, дегандек биқинимга туртди. Унга эргашиб ичкарига кирдим. Хотин жиғибийрон бўлди.