АЖИБ ЯНГИ ДУНЁ

– Лекин у мен билан ёлғиз бўлмайди-ку. Кейин, умуман, нега унга бу қадар ёмон муносабатда бўлишади? Менимча, у ажойиб йигит, – суҳбат пайтида у жуда кулгили тортиниб турганини эслаб, Ленина жилмайиб қўйди. Деярли қўрқиб кетганди. Худди Ленина дунёнинг Нозири-ю, Бернард тиқин ичидан гамма-манфий бўлиб чиққандек…

*

– Ҳаётингиз ҳақида ўйланг, – деди Мустафо Монд.

Талабаларнинг сукут сақлаши уларнинг ҳаётида бундай воқеа умуман содир бўлмаганини англатарди.

– Орангиздан бирор ким кучли истак ва уни қондириш орасидаги бўшлиқ ичида узоқроқ қолиб кетишга тўғри келдими?

– Мен… – ёшлардан бири гап бошлади-ю, каловланиб қолди.

– Айта қолинг энди, – тоқати битди Раҳбарнинг, – зоти фордлари кутяптилар.

– Мен бир сафар қизни рози қилгунча сал кам бир ой кутишга мажбур бўлдим.

– Табиийки, истагингиз ҳам кучайиб кетган?

– Ҳа, чидаб бўлмас даражада!

– Айнан шундай, чидаб бўлмас даражада, – деди Бош Нозир. – Бизнинг аждодларимиз шу қадар аҳмоқ ва калтабин бўлганки, илк ислоҳчилар пайдо бўлиб, то қат қилиб бўлмас бу эҳтирослардан қутулиш йўлини кўрсатганда, уларга қулоқ осишмаган.

*

– У худди бир бўлак гўшт ҳақида гапираётгандай гўё, – тишларини ғичирлатди Бернард. – Татиб кўрмадим, татиб кўраман. Гўё у бир парча қўй гўштидай.