Бахтнинг олис манзили

У шунақанги гўзал табассум билан тикилиб турардики, меҳрим аввалгидан икки баробар жўшиб кетди.

– Кечирасиз, – дедим айбдор одамдай қизариб.

– Кетгингиз келдими? – деди у меҳрибонлик билан.

– Йўғ-э, ўзим, шунчаки, ўйланиб қолибман.

– Унда, бир нарса сўрасам майлими? – дея айёрона жилмайди у.

– Бемалол.

– Қизингиз борми? Севган қизингиз.

Мен баттар қизардим. Нигорага қарашга ботинолмай компьютер томонга юзланиб:

– Йўқ, – деб жавоб қилдим. Ваҳоланки, худди шу маҳал кўз ўнгимдан синфимизнинг аълочиси, қишлоғимизнинг энг олд қизларидан бири – Нозима ўтган, унинг: “Энди мен сизни ака дейман”, деган сўзлари қулоғим остида жаранглаган эди.

Бироқ мен севаманми-йўқми, билмасдим. Ахир, у шу гаплари, қолаверса, ёзган хати билан менга бўлган муносабатини билдирган, лекин шунда ҳам менинг юрагим жиз этмаган эди.

– Нега? – сўради Нигора ўзини ажабланаётгандай кўрсатиб.

– Билмадим, – дедим елкамни қисиб.

– Қишлоқларингда чиройли қизлар йўқми?

– Кўп. Лекин уларни бошқалар яхши кўради-да.

– Нима қипти? Мана, масалан, мен кўчага айлангани чиқсам, йўқ деганда иккита бола гап отади.

Кўзи билан тешиб юбораман, деганлариям кўп бўлган. Мактабни битираётганимда, болалардан олган хатларни институтдагилари билан қўшсам, битта китоб бўлади.