Бахтнинг олис манзили

– Ака, – дедим энди Нормат акага мурожаат қилиб, – менга уришишни ўргатинг.

Гапимдан иккаласи ҳам ҳайрон бўлиб, бир-бирига қараб олишди.

– Ҳов бола, – деди Шокир ака, – гапир бундай, нима бўлди ўзи?

Шундан кейин мен уларга бўлган воқеани айтиб бердим. Гапимнинг охирида:

– Отамга ваъда берувдингиз-ку, Шокир ака, қараб юраман деб, – дея ўпка-гинамни ҳам билдириб қўйдим.

– Ким юр деса кетаверасанми, эшшак?! – бақирди Шокир ака. – Сал одамнинг турқи-тароватига қараш керак, кимлигини билиш керак, ундан кейин ишга борилади-да!

Мен ғинг демадим, бошимни эгиб туравердим.

Бунга сайин, Шокир ака жазавага тушиб, боласини уришгандай бидирлайверди.

– Қўйинг, ака, – деди охири Нормат ака уни “сайраш”дан тўхтатиб, – бу ҳали ёш бола-да, яхши билан ёмоннинг фарқини қаердан билсин? Бу-ку, майли, ўзимиз ҳам ҳозир биров етакласа, кетаверамиз, тўғрими? Кетдик, ҳали иш кўп.

У ёғи бир гап бўлар. Дунё сўроқсиз эмас-ку, магазини бўлгани билан осмонни ушлаб турмагандир.

Унинг гапидан кўнглим кўтарилди, ҳурматим ошди. Худди ўзимнинг акамдай кўриб кетдим. Сал қолди қучоқлаб олишимга. Шу маҳал ёнимизга бир йигит келди.

Ёши ўттизлар атрофида.

– Йигитлар, иш бор, қиласизларми? – дея сўради.

– Неча пул берасиз? – сўради Шокир ака унга бошдан-оёқ қараб чиқиб.

– Кароче, эллик сўмдан. Фақат яна учта одам. Сизлар камлик қиласизлар.

– Нима иш? – деди Шокир ака.