Бахтнинг олис манзили

Мактабда охирги имтиҳонни топшириб ҳовлига чиқсам, Нозима турган экан.

– Беш бўлдими? – деди у очилиб, чиройли кулиб.

– Уч қўймоқчийди, амаллаб тўрт қўйдирдим, – дедим ундан кўзимни олиб қочиб. – Аслида, уч ҳам бўлаверарди.

– Нега унақа дейсиз? Ўқишга киришингизга асқотиб қолиши мумкин, – деди у ҳеч кутилмаганда мени “сиз”лаб.

Юзимдан “лов” этиб ўт чиқиб кетди гўё.

– Мен… Мен… – дедим бироз довдираб, – ўқишга кирмайман.

– Оддий ишчи бўлмоқчимисиз?

– Билмадим…

– Уйга кетаяпсизми?

– Ҳа, сен… Эй-й, сиз ҳам кетасизми? – дедим ғалати аҳволдан чиқолмай.

– Юринг, бирга кетамиз.

Биз ёнма-ён, жуда секин қадам ташлаб мактабдан узоқлашар эканмиз:

– Нодиржон, – дея мурожаат қилди у менга. Боя сизлаганида юрагим бир ҳаприққан бўлса, бу сафар кўкрагимдан отилиб чиқиб кетай деди.

– Нега? – дедим мен ҳам ҳайрон бўлиб, ҳам титраб. – Мендан икки ойлик каттасиз-ку.

– Нима қипти? Менинг акам йўқ, иккита опам бор. Кимнидир ака дейишим керак-ку. Ўйлаб-ўйлаб, охири сизни ака деб чақиришга қарор қилдим.

– Фақат шуми? – бирдан тилимни тишладим. Тўғриси, ўзим ҳам бу гапни қандай айтганимни билмай қолдим.

Нозима жим бўлди. Шу бўйи анча вақт ундан садо чиқмади.