Бахтнинг олис манзили

– Тисс, – деди ҳалиги одам лабига кўрсаткич бармоғини босиб, – бошқаларни уйғотиб юборасан, ухлайвер.

Мен унга қараб қотиб қолдим. У бўлса секин ёнимдан ўтиб Шокир аканинг чўнтакларини пайпаслай бошлади.

– Ҳов ака, – дедим мен атай овозимни баландлатиб, – нима қилаяпсиз?

– Р?шинг бўлмасин, – деди Сѓ важоҳат билан менга қараб, – ухла дедим сенга! Бўлмаса ТіРѕР·РёСЂ каллангни сапчадай СѓР·РёР± ташлайман!

Ногаҳон унинг қўлидаги пичоққа кўзим тушиб, бирдан ўрнимдан туриб кетдим.

Тураётиб, ёнимда ётган Нормат акани қаттиқроқ тепиб юбордим. У ҳам бирдан чўчиб уйғонди. Аммо мен унга эътибор бермадим. Саросимага тушган кисавурга безрайганча тикилиб туравердим.

– Нима гап? – деди Нормат ака бошини кўтариб.

– Манави… Манави, – деб қўлим қалтираганча бояги одамни кўрсатдим, – чўнтагимизни титкилаяпти.

Менинг гапимдан кейин чўнтаккесар қўлидаги пичо-ғини Нормат аканинг томоғига тиради-да:

– Ғинг десанг сўйиб ташлайман, – деди.

Мен нажот истаб хонага кўз югуртирдим. Тўрда тўрт киши бир ёнбошда дераза томонга қараб ётибди. Қолганлари аллақачон чиқиб кетибди.

Шовқиндан Шокир ака ҳам уйғониб кетди.

Аввалига карахтланиб турди, вазиятни идрок қилгач, бирдан сўкиниб юборди.

Кисавур пичоқни Нормат аканинг томоғидан олиб Шокир аканикига тиради-да:

– Энди учовинг ҳам яширган пулларингни чиқар, бўлмаса, ҳаммангни бўғизлайман, – деди.