Бахтнинг олис манзили

– Ўтир ҳамманг! Ўлгинг келдими?!

Энди унинг таҳдидидан аёллар қўрқмай қўйган, бари ечинишга тайёр турган эркакни қарғар, қўллари етса унинг сочидан юлишга, юзини тимдалашга шай эдилар. Пўписаси иш бермаганини кўрган зўравон қўлидаги тўппон-чадан тепага қаратиб ўқ узди.

Бир зумда ғала-ғовур ўрнини қий-чув, дод-вой эгаллади. Аёллар ҳайҳайлашиб жойжойларига қайтишди, шошганидан баъзилари бир-бирининг устига чиқиб ҳам кетди.

Уларнинг таҳликага тушганини кўриб зўравон маза қилиб кулди. Сўнг бирдан жиддий тортиб:

– Жуда эзмаланиб кетдинг, давай, чўнтагингда борини бу ёққа чўз! – деди бояги йўловчига.

– Бўпти, – деди у ҳам бу гал эзмалик қилиб ўтирмай ва чўнтагидаги бор-будини чиқариб унинг қўлига тутқазди.

– Ўҳ-ҳў! – дея иржайди йўлтўсар қўлидаги пулни салмоқлаб.

– Энди анави бармоғингдаги узукни ҳам еч.

– Р?РЅСЃРѕС„ қилинглар, – деди йўловчи дадил РѕРІРѕР·РґР°, – хотинимнинг совғаси Р±Сѓ, ҳеч РєРёРјРіР° берилмайдиган.

– Айни шуниси керак-да бизга.

Р?СЏРіРёРЅРёРЅРі остига тўппончанинг учи тиралганидан СЃСћРЅРі, СѓР·СѓРє ҳам жойидан қўзғалди.

Очиғи, унга жудаям ичим ачиб кетди. “Шартмиди ҳамма нарсасидан бирдан айрилиб қолиши? – ўйладим ичимда. – Озгина тилини тийиб турганида, бу падарингга лаънатилар пулларини олиб, қолган нарсаларига тегинмай тушиб кетишарди-ку”.