Бахтнинг олис манзили

Кўринишидан у мендан баттар аҳволда эди, биров бўғаётгандай тез-тез нафас олар, кўзлари аланг-жаланг боқарди.

Аксига олиб, зўравон “чўтал” йиғишни энг орқа ўриндиқлардан бошлашини айтди-да, биз томонга лапанглаб кела бошлади.

– Тўхтанг, ука, – деди бир маҳал, боя қўлидаги қана-қадир матоҳ билан телефон қилган киши йўлтўсар унинг ёнидан ўтиб кетаётганида ўрнидан туриб, – бир нарсага келишайлик.

Зўравон тўхтаб унга ўгирилди-да, афтини буриштириб қаради:

– Қани, – деди беписанд оҳангда, – нимага келишмоқчи бўлаяпсан?

– Манавини қаранг, ука, – деди йўловчи бояги матоҳини унга кўрсатиб, – нархи қиммат, “кўк”ида етти юз туради.

Йўлтўсар унинг қўлидаги матоҳни олди ва обдон айлантириб кўрди.

– Бунинг нима ўзи? – деб сўради.

– Қўл телефони, – деди йўловчи хотиржам овозда, – бу билан ўзимиз тугул, дунёнинг исталган точкасига телефон қилиш мумкин.

– Йўғ-э! – деди йўлтўсар кўзлари ҳайратдан чақчайиб, – шунақасиям чиқдими ҳали?! Қойил, сим-пим йўқ, хоҳлаган жойингга телефон қилаверасан.

Йўловчи эринмасдан, тугмаларни бирма-бир босиб кўрсатди.