Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Хизматга шай бўлиб турган раис бува чўпонга имо қилиб, муздай сувга ташлаб қўйилган бир яшик пиводан олиб келишни тайинлади.

Раиснинг ёши элликдан эндигина ошган, лекин уни кўрган одам камида олтмиш бешга кирган деб ўйларди. У қорин қўйиб юборган, бағбақаси осилиб тушган, қуёш нурида қорайган пешонасида бир тўда ажинлар макон қурган эди.

Унинг ялтоқланиши шунчалик бачкана эдики, кўрган одамнинг асабини қўзғатишдан бошқага ярамасди. Аммо унинг қаҳри ўзига узукка кўз қўйгандек мос тушарди.

Марди чўпон шу кунгача раиснинг бирон оғиз гапини ерда қолдирмаган.

Бироқ катта амалдорга раиснинг ялтоқланиши-ю, ўзига ўқрайиб қараши унга оғир ботди. Шундай бўлса-да у ҳеч нарса демасдан, буюрилган ишни бажариш учун шаршаранинг суви келиб урилаётган жойга қараб кета бошлади.

– Ҳов, йигитча, – дея Фаррухни чақирди Моҳирўйнинг отаси, – нега туриб қолдинг? Бу ёққа кел-чи.

Фаррух истар-истамас унинг ёнига борди.

– Қани, мана бу ерга ўтир, – деб унга жой кўрсатди амалдор.

Фаррух ийманибгина кўрпачанинг бир чеккасидан жой олди.

– Мохи, ты тоже иди сюда, – дея қизини чақирди ота.

Моҳирўй онаси билан қучоқлашганча келди.

– Қани, қизим, бу акангга битта "Раҳмат!" де-чи.

Моҳирўй Фаррухга ўзининг ўтли нигоҳи билан қаради-да:

– Сизга коттакон раҳмат, яхшилигингизни бир умр ёдимдан чиқармайман, – деди жилмайиб.