Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Шундан кейин уларнинг суҳбати узилиб қолди. Моҳирўй Фаррух ҳақида ўйлар, унинг қалбида энтикишга ўхшаш бир туйғу пайдо бўлган эди. "Биз, – дерди у хаёлида ўзига-ўзи, – турмуш қурсак ҳаммадан бахтли яшаймиз. Ҳеч қачон бир-биримиздан ажрамаймиз".

– Қизим, – деб қолди бир маҳал аёл, – сўраганнинг айби йўқ.

Қиз боласан. Бунинг устига кўзга яқин экансан, бир ўзинг қандай қилиб қўрқмасдан шу пайтда кўчада юрибсан?

– Уйимиз яқин, – дея ёлғон гапирди Моҳирўй, – спорт тўгарагига қатнашаман. Тренировкадан қайтаётиб сизларни кўриб қолдим. Аҳволингизни билганимдан кейин ташлаб кетгим келмади.

– Умрингдан барака топ, қизим, – деб аёл Моҳирўйнинг пешонасидан ўпди. – Тағин, қизим, сен бизга ёрдам бераман деб уйингдагилардан гап эшитиб қолмагин.

– Мен асли студентман, – деб қиз иккинчи ёлғонни бошлаб юборди, – дадамлар қишлоқда туришади.

Менга бу ердан уй олиб беришган. Битта дугонам билан тураман. Уям ҳозир йўқ. Уйига кетган.

РњРѕТіРёСЂСћР№ СћР·Рё тўқиб ташлаётган ёлғонларга ҳатто СћР·Рё ҳам ишониб қолаёзди. Р?чида "Қани, шундай бўлса", дея ўйлади.

Шу пайт ичкаридан ҳамшира қиз чиқиб келиб:

– Марҳабонинг яқинлари сизмисизлар? – дея сўради.

Аёл дарров ўрнидан туриб:

– Ҳа, ҳа, биз, – деди шошиб.

– Марҳабо ўғил туғди, табриклайман, – деди ҳамшира жилмайиб.

– Вой, айланайин-а, қутулиб олди, денг, ўзи тузукми, яхшими ўзи? – деди буткул довдираб қолган аёл.