Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

– Манави йигит мени ушлаб қолди.

Шундан кейин ота қизини қучоғидан бўшатиб, Фаррухнинг ёнига келди.

– Ука, катта раҳмат, агар сен бўлмаганингда… Худо асрасин, – деди қориндор киши Фаррухнинг елкасига қоқиб.

– Бу болакай, – бирдан гапга араташди раис бува қилпанглаб, – Марди чўпонни ули бўлади.

– Шунақами? – қизнинг отаси Марди чўпонга қаради. Чўпон айб иш қилиб қўйган ёш боладай бошини эгиб турарди. – Маладес, зўр ўғлинг бор экан!

Мақтов Фаррухни қизартириб юборди. У ҳам худди отаси каби бошини эгди.

– Қани кетдик, тепада қизимнинг омон қолганини байрам қиламиз, – деди ҳалиги киши.

Ҳамма юқорилай бошлади. Бироқ Фаррух жойидан қимирламади. Отасининг қўлидан ушлаб баландлаб бораётган қиз ортига бир ўгирилди-да, тўхтади. Буни кўрган ота ҳам тўхтади. Сўнг Фаррухнинг ўзларига қўшилиб чиқмаётганлигига ҳайрон бўлиб:

– Сен нега турибсан? – дея сўради.

– Қўйлар бугун боқилгани йўқ ҳали, – деди Фаррух қиздан кўзини узмай.

– Қўявер уларни, очидан ўлиб кетмайдими! Юр, мен қизимнинг халоскорига яхшилаб зиёфат бераман!

– Боролмайман.

– Ўжарлик қилма, болакай, ҳеч қурса озгина ўтир, – деди қизнинг отаси ялиниш оҳангида.

– Агар сиз чиқмасангиз, мен ҳам чиқмайман, – деди қиз табассум билан ширали овозда отасининг гапини маъқуллар экан.