Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Моҳирўй қўрқиб кетди ва ортига бурилиб, бошқа кўчага кирмоқчи бўлди. Аммо бу ниятидан тезда қайтди. "Агар уларнинг ёнидан ҳеч нарсани кўрмагандай ўтиб кетсам, балки индашмас", дея ўйлади у ва қадамини тезлатди. Лекин у ўйлагандек бўлиб чиқмади. Йўлнинг у ёғидан-бу ёғига сайр қилиб келаётгани қизнинг рўпарасида тўхтади.

– О-о, жонидан, – деди у оғзидан ароқнинг сассиқ ҳиди анқиб, – зерикиб кўчага чиқдингми? Мана биз сенинг зерикишингни дарров йўққа чиқарамиз-да.

Моҳирўй унинг гапига эътибор бермай ёнидан ўтиб кетмоқчи бўлганди, шеригини йўл ёқасига ётқизиб келган иккинчи алкаш унинг йўлига ғов бўлди.

– Менимча, – деди у шеригига қараб, – бу қушча мен билан кукулашмоқчига ўхшайди.

– Уйимга кеч қолдим, акалар, – деди РњРѕТіРёСЂСћР№ ялинчоқ РѕРІРѕР·РґР°. – Р?лтимос, ўтказиб юборинглар.

– Фигураси даҳшат-ку бунинг, – деди биринчи алкаш, Моҳирўйга тебраниб-тебраниб разм соларкан.

– Ўзиям жонингни суғуриб оладиганлар хилиданга ўхшайди, – деди иккинчиси. – Биринчи навбат меники бўлади.

– Милиса амаки! – дея қичқирди Моҳирўй уларнинг орқа томонига қараб.

Йўлтўсарларнинг иккови ҳам бирдан ортига қарашди.

– Ушла! – деб бақирди биринчи алкаш.

– Тўхта! – дея қичқирди иккинчиси.

Аммо уларнинг ҳар иккиси ҳам қизнинг орқасидан қувадиган аҳволда эмас эди.