Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

– Ҳа, уйда, – деди Фаррух истар-истамай.

– Бир кўриб кетгани келдик.

– Киринг, – дея Фаррух йўл бўшатди.

РЈРЅРіР° тиржайиб қараган бақалоқ Т›РѕСЂРЅРёРЅРё селкиллатиб ўтиб кетди. Р?ккита РѕР·Т“РёРЅ милиционер СЌСЃР° бирданига СѓРЅРіР° ташланиб қолди. Фаррух уларнинг бундай қилишларини кутмаганди. РЁСѓ Р±РѕРёСЃ ҳеч нарса қилолмади.

– Ана энди бўлди, – деди уйга кирмасдан даҳлиздан қайтиб келган бақалоқ, – биз билан ҳозир участкага борасан-да, нима ишлар қилганингни айтиб берасан.

– Отам касал, – деди аламидан қизариб кетган Фаррух.

– Ҳозир отангга сени олиб кетаётганимизни айтиб қўяман, – деб бақалоқ ичкарига бошқатдан кириб кетди.

Марди чўпон милиционерни кўриб ўрнидан туриб кегаёзди. Бироқ бирдан бошида қаттиқ оғриқ туриб, инқиллаб юборди.

– Маза йўқми, дейман? – деди бақалоқ сувоғи кўчиб кетган деворга қараб бошини сарак-сарак қиларкан.

Марди чўпон жавоб қилмади. Р?ндамай шифтга қараб ётаверди.

– Ҳечқиси йўқ, ҳали кўрмагандай бўлиб кетасиз. Хўў-ш, ўғлингизнинг тоғда нима каромат кўрсатганини кўргансиз. Энди шу қилган ишлари учун биз уни олиб кетаяпмиз, – деди чўпонга ачиниб қараб қўйган бақалоқ.

– Олиб кетманглар. Худо хайрларингни берсин. Менинг ўзим раиснинг олдига бориб узр сўрайман, – деди чўпон паст овозда, кўзидан ёши оқиб.

– Фақат кечирим сўраш билан иш битиб қолмайдида, отам.