Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Шундай қизни, яна кимсан Турғун Ғаниевичнинг эркатойини беш-бегонага текиндантекинга бериб юборишимиз инсофнинг ҳеч битта қиррасига тўғри келмайди, – деди у аёлни озгина юмшатиш мақсадида.

– Менга деса, – деди Зулайҳо ўқрайиб, – итларга хотин бўлсин! Хонадонимдан йўқолсин!

– Гап бўлиши мумкин эмас, ҳеч кимга насиб этмайдиган қилиб қўяқоламиз бирданига.

– Қаттиқ кетиб қолмаймизми? Всё-таки ёшлигидан катта қилганман.

– Мен фақат сизнинг безовта бўлмаслигингизни ўйлаб шундай дедим.

– Жуда ишингга пухтасан-да. Майли, мен аввал ўйлаб кўрай, кейин сенга қўнғироқ қилиб, нима қилиш кераклигини айтаман, – дея Зулайҳо нарсаларини йиғиштир-ди-да, кетиш учун эшик ёнига боргач, жазманига ҳаводан ўпич йўллади.

– Ҳали тикувчиникидан битта кўйлак ҳам олишим керак, – дея аёл тўнғиллаганча ташқарига чиқиб кетди.

Зулайҳо уйига етиб борганида амалдор кийиниб, энди машина ёнига келган эди. Хотинининг шошиб кириб келаётганини кўрган Турғун Ғаниевич бир зум тўхтаб унга қараб турди-да, сўнг машинага ўтирди.

– Йўл бўлсин? – деди хотини унинг ёнига келиб.

– Хоним, сиз тоққа бориб келиб ҳам чарчамаган экансиз, мана, тўрт соатга яқин қаёқлардадир санқиб келдингиз. Ўйлаб қарасам, менда ҳам чарчоқ йўқ экан.