Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Моҳирўй унга жилмайиб қаради-да:

– Мумкинмас, – дея қўлини тортиб олди.

Қиз бу сўзни шунақа бир назокат, ноз билан айтдики, йигит уни қучоқлаб олишига сал қолди.

Шу пайт ҳофиз биринчи қўшиғини тугатди. Моҳирўй ўрнидан туриб қарсак чалиб юборди. Мамарасулга унинг туриб кетиши шунчалик ёқмадики, ғазаб билан тишларини ғижирлатиб қўйди.

– Яхши айтди-я, – деди қиз жойига қайта ўтираётиб.

– Яхши, – деди Мамарасул қовоғи бироз осилиб. Ҳофиз иккинчи қўшиғини бошлагач, хизматкорнинг қўли яна ишга тушди. Бироқ қизнинг бир марта хўмрайиб қараши унинг шаштини қайтарди.

Концерт ўрталарига етганда, Моҳирўй Мамарасул томонга бурилиб:

– Мен ташқарига чиқиб келаман, – дея секин пичирлади, – сиз шу ерда ўтириб туринг. Жойимизни бошқалар олиб қўймасин тағин.

Хизматчи қўшилиб бормоқчи бўлганида қиз "Сизга мумкинмас", дея уни жойига михлаб қўйди.

Моҳирўй ташқарига чиқди-ю, тўғри келган биринчи кўчага қараб югуриб кетди. Талай муддат чамаси югургач, тўхтаб орқасига ўгирилди-да, жилмайиб қўйди.

* * *

Нафси қонгач, Зулайҳо Тўйчини нари суриб, инқиллаб ўрнидан турди.

– Одам қарийверса, ҳеч нарсага ярамай қоларкан. Шунчалик чарчатиб ташладингки, суякларимгача зирқираб кетди-я! Лекин шу нарса ёқса нима қилай!..