Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Келгувчининг сўроқсиз эшик очиши, бунинг устига, ширин ўйларини бузгани Моҳирўйнинг жаҳлини чиқариб юборди. У нафрат билан эшикка қаради. Бироз ўтиб Достоннинг боши кўринди.

– Пишириб қўйибдими?! – дея бирдан бақириб юборди Моҳирўй уни кўрган заҳоти.

– Нимага бақирасан? – дея ўдағайлади Достон ҳам.

– Нега менинг хонамга сўроқсиз кирдинг?

– Дадам: "Чақириб кел", деди. Бўлмаса умуман кирмасдим, – деди Достон, кейин паст овозда: – ўлиб кетсанг ҳам, – дея қўшиб қўйди.

Моҳирўй укасига ўқрайиб қараб турди-да:

– Нима ишлари бор экан? – деди.

– Мен қаёқдан билай? – деб Достон шартта ортига ўгирилиб чиқиб кетди.

Моҳирўйнинг ранги синиқиб қолганини кўрган Турғун Ғаниевич қизи ёнига келиши билан уни қучоқлади.

– Мени кечир, қизим, – деди сохта синиқ овозда, – сени дам олишга олиб бориб хафа қилиб қўяман, деб ўйламаган эдим.

Дадасининг гапларидан кейин Моҳирўйнинг яна кўнгли бўшаб кетди. Кўзида ёш жилваланди.

– Буниси энди ортиқча, – деди амалдор қизини қучоғидан бўшатгач, унинг кўзидаги ёшни кўриб, – айбимни ювиш учун бугунги концертга уканг икковингга билет олиб қўйдим. Бориб бир яйраб келасизлар.

– Ҳеч қачон! – деб бирдан бақириб юборди Моҳирўй. – Достон билан бирга бормайман!

– Ҳалиям ит-мушукликларинг қолмадими? – деди Турғун Ғаниевич бошини сарак-сарак қилиб кулар экан.

– Унда анави хизматкор билан бирга борасан.