Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

Лекин Р±СѓРіСѓРЅ тўлиб кетди. Гапирмаса бўлмади. Р?чидагиларни РѕР·РіРёРЅР° тўккиси келди.

– Ота-а, – деди гапни бошқа томонга бурган Марди чўпонга Фаррух. – Нега мен уйда ётибман?

– Эслолмайсанми? – дея сўради Марди чўпон "Болам хотирасини йўқотиб қўймадимикин?" деган ўйдан хавотирланиб.

Фаррух бошини чайқаб, "йўқ" ишорасини қилди.

– Мени, қўйларни, чайлани эслайсанми?

– Эслайман, – деди Фаррух отасининг бунақа гапларидан ҳайрон бўлиб.

– Шу ёғиям етади. Баччағарнинг болаларини эсингдан чиқариб ташлаганинг яхши. Уларга сен билан мен тенг бўлолмаймиз.

– Анави қиз қаерда? – сўради Фаррух кутилмаганда.

– Қайси? – деди Марди чўпон пешонасини тириштириб, гўё ўзини ҳеч қандай қизни кўрмаганга олиб.

– Анави қиз-чи, йиқилаётганда мен ушлаб қолган? Оти Моҳирўй эди. Қаерга кетди у қиз?

Чўпон чуқур нафас олди. Кейин офтобда кийиб юрилаверганидан асл рангини ҳам йўқотган қалпоғини қўлига олди-да, бошини қашлаб:

– У аллақачон уйига кетиб бўлди. Шу қизни деб сен мана шундай аҳволга тушиб ўтирибсан… Яхшиликни билмаган, ит эмганлар! – деб Марди чўпон энди ўрнидан турмоқчи бўлганида, бели қирс этиб кетди-ю, "Воҳ!" деганча тиззалаб ўтириб қолди.

– Нима бўлди, ота? – дея бирдан ўрнидан туриб кетди Фаррух.