Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

У Фаррухнинг ёрилган бошини кўриб:

– Ёмон йиқилибди-ку, – деди Марди чўпонга қараб афсус билан бош чайқар экан.

– Бир амал қилиб беринг, умрим етгунча қулингиз бўламан, – деди чўпон кўзида ёш билан.

У ўғлининг бошига тош билан уришганини дўхтирга айтмаган, "Отдан йиқилди", деганди.

– Район баннисасига обориб тикиш керак бу ярани, менда асбоблар йўқ, – мижғовланди Мамаюсуф дўхтир.

– Битта қўй бераман! – деди бирдан Марди чўпон дўхтирга тикилиб.

Шундан кейин дўхтир бироз ўйланиб турди-да:

– Уриниб кўрайлик-чи, – деди паст овозда ва сумка-часини очиб, ичидан қайчи олиб, эринмасдан Фаррухнинг боши ёрилган жойидаги сочни қирқа бошлади.

Унинг бемалолхўжалигини кўрган Марди чўпоннинг ичи қайнаб кетди.

– Балки, – деди у дўхтирнинг қилаётган ишидан кўзини узмай, – аввал укол-пукол қилсангиз яхши бўлармиди?

– Менга ақл ўргатманг! – бирдан бақириб юборди дўхтир.

– Нима қилишни ўзим яхши биламан.

Мулзам бўлиб қолган чўпон бошини эгди.

Мамаюсуф дўхтир Фаррухнинг яраси атрофидаги сочларни қирқиб бўлгач, унинг ярасига майдаланган кукун дори сепди ва маҳкам боғлади.

Кейин чўпоннинг кўнгли қолмасин деган ўйда иситма туширадиган укол ҳам қилиб қўйди. Айнан жароҳат қай даражада, орқа мияга таъсири борми-йўқми, бунга у қизиқмади ҳам.

– Ана, бўлди, – деди у ишини тамомлагач, илжайиб, – худо хоҳласа, одам бўлиб кетади.