Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

– Каттадан балога қолиб кетмайлик тағин, биттаю битта эрка қизи, уларнинг бундай ўтириши уят.

Марди чўпон каттадан балога қолишдан қўрқмасди. У айни уятдан кўпроқ қўрқар эди. Раис буни билгани учун атайин гапининг сўнгида шундай деб айтди.

Бу орада Моҳирўй яна бир марта қичқириб қолди.

Амалдор эринибгина қўлтиғидаги ёстиғини иккинчи томонига олиб қўяр экан, хизматкорларга буюрди:

– Чиқинглар-чи, нима гап экан?

Кўл қовуштириб хизматга шай бўлиб турган йигитлар бирдан арчазор томонга югуришди.

Ўзлари томонга югуриб келаётган йигитларни кўрган Моҳирўй афтини бужмайтириб:

– Буларнинг қулоғи том битган шекилли, – деди.

Худди ўша пайт Марди чўпон ўғлини яна чақирди.

Фаррух ўрнидан туриб отасининг пастга туш деб имо қилаётганлигини кўрди.

– Чақиришаяпти, – деди у Моҳирўйга ташвишли қиёфада.

– Бормаймиз! – деди Моҳирўй кўзи чақнаб.

– Улардан сўрамасдан кетиб қоламиз.

– Анави йигитларни кутайлик-чи, нима дейишаркан? – деди унга жавобан Фаррух.

– Нима дейишларини биламан. "Дадангиз билан ойингиз безовта бўлишаяпти, пастга, уларнинг олдиларига тушармишсиз".

Бу гаплар, тўғрисини айтсам, жонимга тегиб кетди. Ёш боламасман-ку, ҳадеб мени тергайвергани, – деб Моҳирўй бояги жойига яна ўтирди-да, бошини эгиб олди.

Ҳалидан бери йигит билан қизни кўздан қочирмай туришган йигитлар ҳансираб-пишнаб етиб келишди.