Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

У ўғлининг орқасидан бироз қараб тургач:

– Фар-рух! – дея чақирди.

Отасининг овозини эшитган йигит югуришдан тўхтаб ортига ўгирилди. Бу ерда арча сийрак ўсган, шу боис ота-ўғил бир-бирига яққол кўриниб турарди. Фаррух отасининг пастга туш ишорасидан кейин умрида илк бора унинг айтганини қилмай тош устига ўтириб олди.

Ота ўғлининг қилиғидан асабийлашмади, қайтанга ичида хурсанд бўлди. "Агар унинг ўрнида мен бўлганимда ҳам шундай қилган бўлардим. Худди ўзимга ўхшаган қайсар, баччағар", – дея хаёлидан ўтказди у.

Хизматкор йигитлар Фаррухни олиб келиш учун энди хезланишган эди, Моҳирўй уларни тўхтатди.

– Ўзим олиб келаман, – деди у ва йигит ўтирган томонга югуриб кетди.

Ўзи томонга яқинлашиб келаётган қизга кўзи тушган Фаррухнинг жаҳли чиқди. "Энди бу ёққа келиб яна устимдан кулмоқчими бу арзанда?" – деб ўйлади у. Ва қизга бургут қараш қилиб турди.

Қиз худди Фаррухга ўхшаб тез югуришга шунча ҳаракат қилмасин, барибир уддасидан чиқолмас, қайтанга оёғи тойиб кетиб йиқилиб кетишига озгина қоларди. Ниҳоят у ҳориб-толиб, нозик, чиройли оёқтари оғриб кўзлаган ерига етиб келди ва ҳансираб:

– Мени… мени кечиринг! Мен сизни хафа қилиб қўймоқчи эмасдим.

Мана ҳозир, мен сизни, – дея бошини эгиб ўтирган йигитнинг юзидан ўпиб олди.

Фаррух худди ток ургандай сапчиб тушиб, ҳаяжонланган кўйи қизга қаради.

– Кечирдингизми? – дея сўради қиз энтикиб.