Бургут тоғда улғаяди 1-китоб

– Турғун Ғаниевич, сизнинг обрўйингиз областда қанақалигини яхши биласиз, – деди биринчи котиб, – ҳатто марказдагилар ҳам бундан хабардорлиги ҳеч кимга сир эмас. Келган меҳмонлар нозикроқ, улар билан тил топишиш фақат сизнинг қўлингиздан келади. Шунинг учун бу вазифани ишониб сизга топширдик.

– Ўзи қачон қараманг, доим мен "крайний" бўлиб қоламан, – деди Турғун Ғаниевич кулиб. – Фақат биздаям кичкинагина илтимос бор.

– Қанақа экан ўша илтимос? – деди биринчи котиб сергак тортиб.

– Меҳмонларни кузатиб қўйганимдан кейин бир ой дам берсангиз.

Йил давомида тинимсиз ишлагандан кейин одамнинг тинкаси қуриб кетар экан.

– Бу муаммо эмас, сиз ишни уддаланг, кейин, майли, Сочига йўлланмани биз берамиз.

– Швейцарияга йўлланма келган деб эшитгандим. Хорижга чиқиб келсак, кайфият бошқача бўлармиди?

– Ернинг тагида илон қимирласа хабар топадиганлардансиз-да, – дея ўрнидан туриб Турғун Ғаниевичнинг ёнига келган котиб унинг елкасига қоқди.

– Бир йилда қарийб уч мартадан чет элга чиқиб келаяпсиз. Бу сафар бошқаларга шу бор-йўғи иккитагинани берсакмикин деб ўйлаб тургандим.

– Швейцария деган мамлакат харитадагина борлигини билиб қолмайлик, хўжайин. Бунинг устига, қизимиз бетобланиб турибди, ҳаво алмаштириб келса, дардига дармон бўладими, деб ўйлагандик-да.

– Майли, Турғун Ғаниевич, ўйлашиб кўрайлик.