Алёнкіны казкі

Бывае, вядома, i наадварот, але гэта не пра вас, бо калi вы чытаеце гэтыя радкi, значыць вас цiкавiць не толькi праграма тэлеперадач, што дазваляе мне зрабiць вынiк, што ваш мозг мае больш за дзве звiлiны.

Такiм чынам, спачатку yзнiкла думка, якая ператварылася y слова або вобраз.

Глядзiм далей. «І Слова было Бог. Усё праз яго пачало быць, i без яго нiшто не пачало быць, што пачало быць». Што атрымлiваецца? Усё, у тым лiку наша yласнае дазваленне на здароyе або хваробу, на багацце або беднасць, на любоy або нянавiсць, «пачало быць» праз слова, а значыць спачатку праз думку i вобраз.

Такiм чынам, усе хворыя хварэюць таму, што iм так хочацца? Так! Толькi адны з iх (зараз маюцца на yвазе хранiчна хворыя) хварэюць таму, што жадаюць, каб iх пашкадавалi, аказалi больш увагi, iншым падабаецца займацца самабiчаваннем, яны адчуваюць мазахiсцкае задавальненне ад таго, што вымушаны «несцi свой крыж» да канца жыцця.

Вы yважлiва прачыталi аб дзвюх найбольш распаyсюджаных групах хворых людзей i не знайшлi там сябе? Значыць вы або не хранiчна хворы чалавек, або асёл.

З першым мы яшчэ паразмаyляем, а другi – марш да тэлевiзара! Там, напэyна, менавiта y гэты момант iдзе рэклама yнiверсальных таблетак ад усiх хвароб. Першым пакупнiкам дысконтныя карткi i скiдкi y бюро пахавальных паслуг у дадатак, не прапусцi!

Такiм чынам, вы не «хронiк», любiце людзей, знаходзiце нават нейкiя прывабныя рысы y аслоy, а yсё ж такi хварэеце. Чаму? Вось тут важна разабрацца y прычыне хваробы.

Вы – настаyнiк. Пачалася эпiдэмiя грыпу.

Амаль yсе дзецi y класе захварэлi. Вы трымалiся да апошняга, але i вас спасцiгла тая ж доля. Чаму? Паспрабуйце адказаць на пытанне спачатку самастойна.

Не, вы захварэлi не таму, што гэта iнфекцыя перадаецца паветрана-кропельным шляхам, а вы знаходзiлiся y яе эпiцэнтры. Вы захварэлi, таму што баялiся, маральна рыхтавалiся захварэць, «прадбачылi» гэта. Вы захварэлi спачатку y думках. Вось чаму грып не прымусiy сябе доyга чакаць. Першапрычынай былi вашы думкi аб хваробе.

Або вы вывiхнулi, зламалi цi падвярнулi нагу.

Чаму?

Не, не таму што няyдала yпалi, а таму што думкi, якiя yзнiклi y вас у галаве напярэдаднi падзення, былi памылковымi, вашы «iдэi храмалi».

Вы yвесь час аб нешта стукаецеся рукамi падчас напiсання карцiны?

Паспрабуйце, магчыма у вас лепш атрымаецца пiсаць вершы.

«Ляснуyся» пазваночнiк? Чаму?

Не, не таму што вы яго застудзiлi на скразняку або падарвалiся, цягаyшы грузы, якiя важаць столькi, колькi i вы.