Арвоҳ жазман

– Бу ердан узоқми?

– Ҳалиги… – чайналди қиз. – Бугун, квартирада қола қоламан.

– Такси чақира қолайлик!

– Таксига пулим бўлса, ярим тунда шу аҳволда қийналиб юрармидим.

– Шофёр йигитлар таниш. Обориб қўйишади, – деди Шоислом.

Қиз яна ер чизди.

– … ярим тунда таксига тушгани қўрқаман-да! – деди у секин.

– Қани юринг-чи! – йўл бошлади Шоислом. – Қайси томонда тураман, дедингиз?

– Қизил деҳқонда…

Шоислом таниш йигитлар билан гаплашиб, юкларни машинага жойлаштирди. Қизни орқа ўриндиққа ўтқазди, ўзи шофёрнинг ёнида кетди.

– Овора бўлдингиз-да! – деди қиз ташвиш чекиб.

Шоислом мийиғида кулиб қўйди. Боядан бери ёшгина бир қизнинг уни «ука-ука» деётгани унга эриш туюлди. Ортига ўгирилиб:

– Ҳарқалай, мен сизга ука эмасдирман.

– деди у таъна қилгандай.

– Вой, кечирасиз! – оғзини ёпиб кулди қиз. Кўзлари чиройли сузилиб кетди. – Билмабман. Одамнинг ёшини билиш қийин-да, ҳозир.

– Йигирма тўққизга тўлиб, ўттизга кетяпман.

– Атиги уч ёш катта экансиз… – кейин бир нима ёдига тушгандай деди:

– Янгам хавотир олмайдиларми?

Йигит қизга бир қараб қўйди-ю:

– Хавотир олмайди! – деди қисқа қилиб.

Қиз бошқа индамади. Бошини эгган кўйи анча йўлгача жим кетди. Кейин хомуш гап бошлади.