Арвоҳ жазман

Олинг, ака, сиз ҳам пулни ердан супуриб олмаётгандирсиз, – аёл шундай дея қўярда-қўймай, пулни йигитнинг чўнтагига солиб қўйди.

– Бекор қилдингиз-да, шу ишни! – деди Шоислом. – Нима, ўзимга ёққан бир синглимга яхшилик қилолмайманми?! – аёлнинг юзларига тикилганча деди у.

Аёл кўзларини ердан узмади.

– Шундоқ ҳам савоб иш қилдингиз, – деди Дилбар ерга боқиб. – Ярим тунда дайдиб юрган аёлга кўмаклашдингиз. Ҳамма эркаклар ҳам сиздай мард бўлса эди!

Шоислом индамади, аммо «мард» сўзи айтилганда, унинг бўйи бир қарич ўсди-ёв.

– Яна қачон кечаси чиқишингизни айтсангиз, биз тайёр! – деди Шоислом қўлини кўксига қўйиб.

Аёл маъноли жилмайди:

– Э, қўйсангиз-чи, қачон чиқишимни ўзим ҳам билмайман, – деди. – Овора бўлиб нима қиласиз… – кейин негадир хомуш тортиб қолди.

– Сиз йўғингизда ҳам бир ўзим амаллаётгандим… Энди мен бунга кўникишим керак… оғир юк кўтаришга! Умуман, ҳаммасига… қисматим шу экан, – пичирлаб деди аёл.

– Э… янами? Қўйинг, йиғламанг! Биздай алпқомат йигитлар турганда сизга юк кўтартирармидик. Мана, анча таниш бўлиб қолдик… қачон чиқишни ийманмай, айтаверинг!

– Қўяверинг! – аёл шундай дея юкларини судрагудай уйига олиб кириб кетди.