НАМОЗШОМ ХАЁЛИ

Бояги ингроқ товуш эса ҳамон қулоғидами, миясидами, эзғин аксу садо бераётгандек эди.

… нима, қамоқхонами бу? Нега қўлимни кишанлаб қўйишди?

Бир пайт, Балояннинг аллатовур ғуриллаган овози эшитилди:

– Нега сеники бақрайиб турасан, Холов?!

Бирдан Мўмин Холнинг юраги шув этди. Ва, ўша баробарида тиззаларига титроқ кирди.

… ух-x, шу ерда-ку! Бир ўзимикан?

– Стулга отур.

– Кўрмаяпман.

Сидоров чийиллаб кулди. У – Балояннинг шериги. Русчалаб, сермаъно оҳангда:

– Ҳозир биз сенга корсатиб қўямиз, – деди.

Тунчироқ тугмаси чирқ этди. Хона хиёл ёришди.

Дафъатан Мўмин Холнинг нигоҳи столга ўмгаҳини тираган кўйи иршайиб ўтирган Сидоровнинг бароқ соқолига, совуқ чақнаётган чайир кўзларига тушди.

Шунингдек, стол устида Лениннинг кичкина ҳайкалчасини ҳам кўрди.

Отюз, қиррабурун, уккикўз, тепа сочи тўкилган Балоян эса, столнинг чап ёнида, деворга тақаб қўйилган юмшоқ ўриндиқда ястаниб, оёқларини чалиш-тириб ўтирибди.

Хона ўртароғида бир курси кўзга қорайиб кўринмоқда эди.

– Кўряпсанми?

– Кўряпман.

– Жудо яхши, – деди Балоян. – Отур!

… ток улаб қўйилган бўлса!

Aммo, шундай ўйлаётган эса-да, ўтирмай иложи йўқ эди – Мўмин Хол курсига чўнқайди.

– Кишанни ечиб олинглар? – деди.

– Фақат битта шарти бор! – деди Балоян русчалаб. – Биз айтгандай қилиб тилхат ёзиб берасан.