Мястэчка

Сходзiць на дыскатэку, як на карнавал, i супакоiцца. Ну не магла ж сапраyды, напраyду, сястрычка так здурнець на эма! Гэта ж не Мiнск! Не зразумеюць кансерватыyныя жыхары правiнцыйнага, а таму спакойнага бытаyкладу, бунтоyнага, можна сказаць, учынку звычайнай дзяyчынкi. Дый на спад ужо iшоy у вялiкiх гарадах навамодны павеy. Старэйшая сястра не сумнявалася y тым, што Даша проста дзiвачыла i жадала спадабацца якому-небудзь хлопчыку, а якому, не казала, таму што y яе yзросце заyсёды нейкiя таямнiцы, па сабе ведала. Як бы там нi было, Цiмур высока ацанiy новы Дашын вобраз.

Высадзiyшы яе ля yвахода y ДК, Цiмур ад'ехаy за будынак, каб нацешыцца блiзкасцю з Верай (так звалi Дашыну сястру).

Тыя, хто знаходзiлiся на вулiцы, на ганку Дома культуры, лiтаральна аслупянелi, убачыyшы Дашу. Яны нават не адразу зразумелi, што перад iмi менавiта Даша, а не хтосьцi iншы.

У Кастальцава i цыгарэта вывалiлася з рота, так уразiy хлопца яе знешнi выгляд.

– Прывiтанне, Кастальцаy! – мiнаючы яго, сказала Даша.

– Прывiтанне, – праводзячы доyгiм позiркам дзяyчыну, прамямлiy той.

Адзiн Хвалей не разгубiyся i не напружваy мозг.

– Зыр, Белая счарнела! – паказваючы пальцам на Дашу, выгукнуy ён. – Часам яны вяртаюцца! – кiнуy ёй наyздагон.

– Пайшоy ты, Хвалей! – азвалася Даша i паказала яму сярэднi палец.

– Чо сказала, аyца?! – кiнуyся за Дашай Хвалей, але тая yжо схавалася за дзвярыма Дома культуры.

– Чо гэта было? – лыпаючы вачыма, быццам пазбаyляючыся ад наслання, спытаy Кастальцаy у Хвалея.

– Белая выйшла з пекла, – прабубнiy Хвалей.

– Яна чо, дура?

– Вiдавочна, што не разумная.

– Чуеш, а ёй так лепш, – раптам выказаyся Кастальцаy, прыкурваючы цыгарэту, прапанаваную Хвалеем. Той, не разумеючы, утаропiyся на сябра. – Зараз яна стала сабой, баран, – засмяяyся Кастальцаy.

– Мутантам, цi што? – прыдумаy Хвалей.

– Сам ты мутант, – смяяyся Кастальцаy. – Фантазiю yрубi…

– А-а-а, – працягнуy Хвалей, нiбыта зразумеy, што меy на yвазе Кастальцаy, i засмяяyся таксама.

Даша прывiталася з вартаyнiком Вiцькам, не старым яшчэ i прыемным на выгляд дзядзечкам, якi сядзеy на сваiм нязменным месцы за вахтавым сталом, у кепцы, што хавала раннюю лысiну, увайшла y танцзалу, якая мiгацела рознакаляровымi агнямi, i задрыгалася разам з усiмi, пакуль на яе не звярнулi yвагу.