Мястэчка

– Клёва y цябе, – агледзеyшыся, сказала Паyлоyская.

– А y цябе не так? – не зразумела Даша.

– Не так, – пацiснула плячыма Таня. – Я ж у бабулi жыву.

– А бацькi дзе?

– А бацькоy як карова злiзала, – села y крэсла Таня.

– Жэсць, блiн, – прамовiла Даша. – Выбач, калi чо, я не ведала.

– Забудзься, – адмахнулася Таня. – Мы наогул адна пра адну нiчога не ведаем.

– Так, – пагадзiлася Даша. – Каву будзеш? – прапанавала.

– Давай, – пагадзiлася сяброyка.

Даша yключыла электрачайнiк.

– Так што y цябе здарылася? – нагадала Паyлоyская аб галоyным.

– Ёсць адна тэма, – сказала Даша. – Карацей…

Закiпеy чайнiк, i Даша не дагаварыла.

Прыгатаваyшы кавы, яна разлiла яе па кубках, падала адзiн госцi. Са сваiм кубкам села на ложак насупраць Паyлоyскай, якая yжо стамiлася чакаць, заiнтрыгаваная словамi новаспечанай сяброyкi, працягу, i таму нецярплiва спытала:

– Што карацей?

– Я, карацей, буду эма, – на адным дыханнi выпалiла Даша, сцiскаючы аберуч кубак, быццам грэючы аб яго пальцы.

– Гонiш? – не паверыла Таня.

– Праyда, – пацвердзiла Даша, i гэтулькi y яе позiрку было рашучай упэyненасцi, што Паyлоyская адразу паверыла пра не абы якi намер аднакласнiцы.

– Не зразумеюць, – сказала яна i сумна дадала: – Асаблiва калi ты y школу прыйдзеш у прыкiдзе эма.

– Ну, так, – кiyнула Даша, нiбыта згаджалася з песiмiстычным прароцтвам Паyлоyскай. – А чо такога? – Усё ж не хацела верыць у горшае. – Сяструха кажа, у iх там у Мiнску эма на эма, i нармальна.

– То y Мiнску! – заyважыла Таня. – У нас цябе зачмыраць. Той жа Хвалей першы пальцам стане паказваць, як на yродку.

– Ну i фiг з iм, – сказала Даша. – Эма – гэта ж крута, а галоyнае, не сумна. А то заплеснелi yжо yсе тут. Я i y чаце пазнаёмiлася з эма-дзяyчынкамi. Яны такiя цiкавыя, прыкольныя.

– Так табе па прыколу прыспiчыла y эма ператварыцца? – спытала Таня.

– Не, чаму. Мне вельмi блiзкiя матывы i лад жыцця эма.

– І схiльнасць да суiцыду ты таксама маеш?

– Навошта? – не зразумела Даша.

– Праехалi, – спынiла саму сябе Таня. – Твая справа. Што я цябе, адгаворваць буду? Шмоткi дзе будзеш браць?

– У пятнiцу сястра прыязджае. Я з ёй аб усiм дамовiлася. Яна i шмоткi прывязе, i пафарбуе мяне, – адказала Даша. – А y суботу я y новым вобразе прыйду на дыскач.

– Ну-ну, рэвалюцыянерка.

– Чаму адразу рэвалюцыянерка?

– А то хто ж?

– Ну клёва ж будзе, – настойвала Даша.